Als zorgverlener is het goed om scherp te zijn op signalen die wijzen op valrisico’s, zoals: 

• De cliënt loopt slechter dan anders.
• De cliënt draagt slecht zittende schoenen.
• De cliënt ziet slecht.
• Je cliënt is bang om te vallen. 
• Je cliënt gebruikt (diverse) medicatie. 
• In de woonruimte van de cliënt liggen losse snoeren of kleedjes.  
• In de woonruimte zijn wankele meubels en slechte verlichting.  

Wanneer een cliënt eenmaal gevallen is, loopt hij een groter risico om opnieuw te vallen. Daarom is valgeschiedenis één van de belangrijkste factoren om het valrisico in te schatten.  

Valrisicotest 

De Ketenaanpak Valpreventie begint met het opsporen van het risico op vallen. Met de Valrisicotest schat je in of een cliënt een laag, matig of hoog valrisico heeft. Op de volgende punten kun je het valrisico inschatten:

• Valgeschiedenis: Is een cliënt al vaker gevallen in het verleden?
• Valangst: Is een cliënt bang of bezorgd om te vallen?
• Mobiliteitsstoornissen: Heeft de client moeite met bewegen, lopen of balans houden?

Als één van deze vragen met 'ja'wordt beantwoord, vraag je extra door. Je vraagt dan of iemand zich heeft bezeerd bij een val, vaker is gevallen, even buiten bewustzijn was na een val, moeite had met opstaan of hulp nodig heeft bij dagelijkse dingen. Denk aan zwaar huishoudelijk werk, koken, boodschappen doen of alleen naar buiten gaan zijn. Is dit allemaal niet het geval, dan doe je een 4 meter looptest.

Naar wie verwijs je een cliënt door bij een valrisico?

 Kijk eerst naar de hoogte van het valrisico. Daarna doe je het volgende:

• Laag valrisico: Je geeft voorlichting over vallen en het voorkomen van vallen. Je verwijst door naar een regulier sport- en beweegaanbod.  
• Matig valrisico: Je geeft voorlichting over vallen en het voorkomen van vallen. Je verwijst door naar een valpreventieve beweeginterventie.  Hoog valrisico: Een geschikte zorgprofessional, zoals een huisarts, praktijkondersteuner of fysiotherapeut brengt de valrisicofactoren in kaart en geeft advies op maat.