Toon zoekbalkToon menu

Kennisplein voor verpleging, verzorging, zorg thuis en eerste lijn
Zorg en dwang

Dilemma 5: Eten wat je zelf wil

De Wet zorg en dwang vraagt van zorgprofessionals dat zij steeds bewust de afweging maken tussen vrijheid en veiligheid. Wat zou jij doen in de volgende situatie?

Mevrouw Franssen (80) heeft niet-aangeboren hersenletsel. Zij is een échte bourgondiër en houdt ervan om lekker te eten. Zij heeft de laatste tijd vaker moeite om haar eten weg te krijgen en verslikt zich regelmatig. In het verpleeghuis waar ze woont vinden ze het daarom beter om haar eten in gemalen vorm aan te bieden. Maar daar verzet ze zich tegen. Zij weigert dan ook om het gemalen voedsel te eten. Moet je het eten haar dan onder dwang gaan aanbieden? Hoe zou jij hier mee omgaan?



Wij zijn benieuwd naar jullie overwegingen en oplossingen. Laat het ons weten onderaan deze pagina via de reageerfunctie.

Meer informatie over de Wet zorg en dwang vind je op onze overzichtspagina.

Download dit dilemma in pdf en hang hem op op de werkvloer.

Reageer op deze pagina

JOUW REACTIE
Wil je een link invoegen in de tekst? Zet de link tussen vierkante haken: [www.zorgvoorbeter.nl]



Reacties

Lieke Tiel Groenestege 30/8/2021

Als ik me voorstel dat ik mevrouw Franssen was, dan zou ik nu zeggen dat ik graag vast voedsel wil eten. Dat komt omdat ik erg van eten hou en nu ook niet tegen mijn zin iets zou willen eten. Toen ik een tijd geleden ziek was dronk/at ik kort alleen door een rietje, dat was pure noodzaak en vond het niet bepaald een pretje. Als ik me verplaats in degene die mij dan het eten aanbiedt, dan vind ik het lastig. Ik kan me voorstellen dat ik als medewerker niet het risico wil lopen op verslikking met verstikking tot gevolg. Ik ben persoonlijk ook benieuwd of er nog een andere variant te bedenken is: iets tussen vast en gemalen voedsel, wellicht weet een expert op dit gebied iets lekkers én veiligs te maken, daar kan hij of zij mogelijk in samenwerken met de logopedist. Kortom, veel perspectieven met allemaal een andere blik en mogelijkheden, en dan hebben we nog niet eens iedereen gehad (partner, kinderen, arts, etc.). Ik werk bij kwaliteitsinstituut Perspekt en vind het vooral belangrijk om dit soort dilemma’s met elkaar te bespreken om te komen tot een goede afweging.


Geert 17/8/2021

Boeiende casus uit het (dagelijkse) leven gegrepen. Heel herkenbaar. Wat is hier het minst slechte om te doen? Of niet te doen? Zeker geen eenheidsworst voorzien ;-). Het gesprek aangaan met alle betrokkenen, mogelijke risico's goed uitleggen. Deskundigheid binnenhalen (logopedie/kok). Goed naar het verhaal van deze dame luisteren. Zinbeleving exploreren. Wat betekent eten nu echt voor deze dame? Creatief zijn in het veilig aanbieden van de maaltijden. Zie ook de vorige reacties. Mooie casus.


Annemiek 16/8/2021

Ik zou dit via de logopedist laten lopen, hij/ zij heeft hiervoor gestudeerd en kan dit verder oppakken binnen de regels die hiervoor staan.


A. Vlaar 10/8/2021

Ik reageer hier vanuit het perspectief van familie.
Misschien niet helemaal vergelijkbaar, maar wel een voorbeeld van hoe wij als gezonde medemens "conventies" soms moeten loslaten.
Mijn inmiddels allang overleden oma was een moeilijke eter, en ging na haar 80e levensjaar steeds slechter eten. Zij woonde nog "zelfstandig", met een heleboel "stut en steun" van familie. Eigenlijk at ze nog alleen waar ze trek in had. Al het andere eten stond haar tegen en "viel" (verdroeg ze) dan niet goed. Goedwillende familie en professionals ten spijt, alle druk op "gezond/ voldoende" eten werkte eigenlijk alleen averechts. Uiteindelijk heeft een diëtist kunnen aansluiten bij haar wens alleen te eten waar ze op dat moment zin in had. Daarbij kon (en wilde) ze haar zuivel verrijken met poeder (opvolg) melk van bv Campina; de vezels haalde ze grotendeels uit volkorenbiscuitjes. Verder at ze wat ze nog bliefde. Een cakeje, een harinkje, soms een beetje sla, soms wat boontjes enz. Muizenhapjes. Ze is met dit eetpatroon 86 jaar geworden!


joke 10/8/2021

gepens.verpleegkundige A,mantelzorgster voor vader en moeder,vrijwilligster ouderenzorg.
Volgende ervaring wil ik met u delen.
Onze moeder had( samen met vader) eveneens een "bourgondische"life style en smaak en verslikte zich toen ze oud werd. We hebben werkelijk alles geprobeerd om haar te overtuigen om goed te eten. Werkelijk van alles voor haar klaargemaakt . Ze at wel met smaak koek en gebak enz. maar geen bouwstoffen.Ze was niet levensmoe en Christelijk gelovig . 5 jaar lang heeft het verstervingsproces -wat lijkt op anorexia-geduurd. Moest naar verzorgingstehuis ,kreeg geen indicatie voor verpleegtehuis . Heel akelig om aan te zien. Ze kreeg vaak diarree ,werd vel over been,botten rammelden en braken "spontaan"zoals haar enkel en wervels met als gevolg veel pijn,.Verloor al haar krachten en kon geen broek meer optrekken bij de w.c.,Kreeg op haar dunne beentjes ,enkels,ellebogen,billen decubitus met necrose Kreeg toen gelukkig morfine en is kort daarna op hoge leeftijd en helder van geest overleden.Het was voor ons als kinderen heel erg akelig en niet om aan te zien. Helaas konden we haar niet overtuigen om er "anders"mee om te gaan. Zijn sommige ouderen te veel "verwend" in hun leven ? Verder zijn huisartsen niet toegerust voor langdurige thuiszorg van ouderen. Ze her- en erkennen pas laat de symptomen en "aanbidden "de privacy ,eigen wil en regie van hun patient. Familie,mantelzorgers en verzorgers zijn machteloos en kunnen zowat niets meer doen "dweilen met de kraan open".....en handenwringend toezien..helaas. De laatste jaren van onze moeder waren, door haar eigen wil , voor ons zo erg verdrietig .


Dorien 10/8/2021

Mv zacht voedsel aanbieden en erbij blijven met eten. De logopedie inschakelen wat voor mogelijkheden er voor Mv zijn.


Benno van de Pas 10/8/2021

Ik zou - i.o.m. eventuele naaste familie (kinderen) - aan
Mevrouw vragen of ze dood wil door versterving! Zo ja, dan zou ik de weigering om te eten accepteren. Zo nee, dan is dwang om te eten niet nodig. Geen dwang derhalve! Ik ben A-verpleegkundige (niet praktiserend)!


Elke 10/8/2021

Ik heb als vigger ook op een revalidatie gewerkt en daar werd het gemalen eten in mallen gedaan zodat het leek op gewoon vast voedsel.

Ik zou ook geen gemalen eten willen eten als het als een papje op je bord ligt.

Eten is meer dan alleen smaak. Het is een beleving.

Dus door bv aardappelpuree in een aardappel vorm te doen , broccoli puree in een broccoli vorm enz… wordt het eten visueel aantrekkelijker en zie je ook wat je eet..

Werkte heel goed bij ons.


Fanny van den Heuvel 10/8/2021

Dit vaker aan de hand gehad. Net als indikken van voedsel.
Dit wordt besproken in MDO. En met clïent en familie.
Bij voortdurend weigering, leggen we dit vast in açceptatie van verslikking is eigen risico.

Doe je dit niet dan kan clïent ook stiekum gaan eten, gekregen van vrienden familie of zelfs medebewoners.

Eigen regie is en blijft belangrijk.

Verzorgende IG/MZ VVT


William van Hoof 10/8/2021

Maaltijden aanbieden in kleinere porties, componenten kleine snijden in bijzijn van de cliënt zodat het toch herkenbaar is. Zelf een hapje mee-eten. Zien eten doet eten.


Fanny van den Heuvel 10/8/2021

Dit vaker aan de hand gehad. Net als indikken van voedsel.
Dit wordt besproken in MDO. En met clïent en familie.
Bij voortdurend weigering, leggen we dit vast in açceptatie van verslikking is eigen risico.

Eigen regie is belangrijk.


Mirjam Sanders 10/8/2021

Je kunt ook bij jezelf nagaan, als je een grote brij op je bord vindt is de smaak ook weg. Mw heeft groot gelijk. Verdeel bijv. de groente, vlees en aardappels.


Tineke Kamphuis 9/8/2021

Wellicht is het een idee om het eten niet allemaal tegelijk te malen, maar aardappelen, groente, vlees, apart op te dienen met een ijsbolletjes tang- mooie bergjes eten. Het oog wil ook wat!
(persoonlijk begeleidster(- en vrijwilligster in een hospice- daar wordt op deze manier gemalen voedsel aangeboden))