Betrokken en Trots
12 december 2011
“Het valt me op dat steeds meer collega’s minder betrokken lijken te zijn bij hun werkzaamheden en minder trots zijn.”
Maar zijn we minder betrokken of wordt er steeds meer van ons als verzorgenden/verpleegkundigen gevraagd? En moet er in korte tijd steeds meer gebeuren en laten wij ons daardoor opjagen? Zijn we minder trots op ons vak?
Veranderende zorg
Eigenlijk denk ik niet dat we minder betrokken zijn en ook niet minder trots, maar de zorg verandert en dat ervaren we allemaal. Het is soms een kunst om je erin staande te houden. Waarom zit ik hierover na te denken? Afgelopen week werkte ik in de nachtdienst en toen liep ik tegen een aantal zaken aan waar ik in eerste instantie erg over liep te mopperen. Gedurende de nacht kon ik het relativeren en bedacht ik me dat er achter iedere handeling/beslissing een reden zit. Zolang die voor mij niet duidelijk is kan ik wel mopperen maar lost het niets op.
Gescheiden diensten
Soms vind ik het jammer dat wij als nachtdienst ‘boven’ de dag- en avondteams werken en dat ik mijn collega van de dag- en/of avond nooit tref. Dus bij problemen, mail, bel of fax je en vaak houd het daarmee dan op. Terwijl we elkaar juist zouden kunnen aanvullen in een dienst of in het werk.
Onrust door veranderingen
Na mijn dienst drink ik nog even een bakje koffie met de collega’s van de zorgcentrale en ook nu komt het onderwerp ‘betrokken zijn’ terug. Bij onze organisatie verandert er nogal wat en hierdoor ontstaat, begrijpelijk, heel veel onrust. Ik moet dan ook eerlijk toegeven dat de nacht wel heel fijn is om te werken want er word dan het minst ‘geroddeld’ waarvoor je tijd hebt voor de zorg en je cliënten. Daardoor kan ik vaak, hoe druk soms ook, tevreden terugzien op mijn dienst.
Opnieuw leren kijken
Ik denk dat we opnieuw zouden moeten leren kijken naar onze werkzaamheden. Het gaat vooral om de vraag waarom we gekozen hebben voor de zorg. Ook ik heb dat al vaak bij moeten stellen, maar vooral omdat ik van werkplek veranderde. In de thuiszorg en natuurlijk ook in de verpleeg- en verzorgingshuizen tref je verschillende mensen met ieder hun eigenaardigheden. Mensen die verdrietig zijn, soms boos maar heel vaak ook dankbaar en vriendelijk. In al deze situaties moet je kunnen handelen, inventariseren en ja soms kost je dat iets meer ruimte en tijd. Daardoor loopt je dienst soms uit. Maar ik denk altijd maar:
Investeren in mensen is
investeren in tijd
Tijd nemen!
Neem jij de tijd voor iemand die het moeilijk heeft of juist iets fijns van die dag wil vertellen? neem hier dan de tijd even voor maar vertel ook dat jij een volgenden keer iets minder tijd hebt omdat je ook naar het verhaal van de ander moet luisteren. Blijf bewust van hoe je werkt en hoe je bij iemand binnenkomt, slechte zaken blijven altijd langer hangen dan postitieve.
