Waar ligt de grens…
14 juni 2010
“Omdat ik vooral ‘s nachts en ‘s avonds werkte, had ik weinig zicht op wat er overdag gebeurt. Nu ik dan ook overdag en ‘s avonds in de thuiszorg werk, krijg ik toch wat een breder beeld van zaken en snap ik sommige dingen gewoon beter.”
Naast structurele zorg hebben we zorg op afroep en alarmeringen, bijvoorbeeld wanneer iemand is gevallen of zich opeens niet goed voelt. In het stukje structurele zorg komen we al een poos bij een jonge man, hij heeft de ziekte van parkinson in erge mate en heeft daarom met vele dingen hulp nodig.
Meer dan alleen functieverlies
‘s Nachts wanneer het rustig is hebben we wel eens een praatje met deze cliënt. Hij vertelt van hoe vreselijk vervelend deze ziekte is omdat je eigenlijk alleen maar inlevert. Niet alleen je functies van je lichaam, maar je verliest ook vrienden en familie. Hij heeft een bewogen leven achter de rug en is sinds een poos alleen. Zijn kinderen en zijn ex-vrouw ziet hij gelukkig nog regelmatig, maar dat zijn dan, naast de thuiszorg, ook de weinigen die nog bij hem over de vloer komen.
Lang weekend zonder boodschappen
Tijdens de paasdagen zat hij, toen ik zo rond de klok van half 3 ‘s nachts binnenkwam, nog in zijn stoel. Hij had zijn dag niet en ook er waren geen boodschappen gehaald voor het weekend. Hij zat dus de komende dagen zonder brood.. Jee, dacht ik, onvoorstelbaar, wonend in een nieuwe wijk met toch redelijk jonge mensen in de buurt.. Is er dan niemand die even iets voor hem zou kunnen doen? Is er dan niemand die eens even door de deur komt om even te vragen hoe het gaat of hij misschien nog iets nodig heeft? De cliënt vertelde dat zijn ex-vrouw dit soort dingen normaal gesproken nog wel doet, maar die had er de afgelopen dagen geen tijd voor gehad.
Ook letten op welzijn
Nu zijn er gelukkig in Groningen twee tankstations 24 uur per dag open. Daar zijn ook wat levensmiddelen te koop, dus ik bood aan de meest noodzakelijke dingen voor hem te gaan halen zodat hij in ieder geval de paasdagen iets te eten had. Ik nam me voor om dit toch even met het team van overdag op te nemen of we als thuiszorg hier niet iets aan zouden kunnen doen. Het is niet zo dat we naast zorg ook welzijn horen te leveren, maar zoals ik het zie kan het één toch echt niet zonder het ander. Wanneer je alleen maar zorg levert en je geen aandacht voor welzijn hebt, wordt de vraag naar zorg alleen maar groter. Andersom is het volgens mij net zo. Ook horen we in de zorg te voldoen aan de regels van de verantwoorde zorg en moeten dus kwaliteit van zorg leveren.. Maar ik moet daar wel bij zeggen dat het in een thuissituatie wel eens moeilijk is… waar ligt de grens voor wat je wel en wat je niet doet? Maar toezien dat iemand geen eten krijgt? Dat nooit!
Iets betekenen voor een ander
Nu de verkiezingen zijn geweest, moeten we gaan afwachten hoe de zorgwereld nu weer zal worden ingericht. Dat we wat meer op elkaar zullen moeten letten als buren, kennissen of familie, dat is volgens mij wel zeker… Maar hoe gaan we dat doen als we het vaak te druk hebben met allerlei andere bezigheden? Of gewoon druk bent met je werk en daardoor weinig zin of tijd hebt om ook nog als mantelzorger aan het werk te gaan… Als ik dan denk aan deze situatie, hoe simpel is het als je weet dat je buurvrouw of zelfs je eigen ouders misschien nog wel een paar boodschapjes zouden kunnen gebruiken, hoe moeilijk is het dan om te vragen, goh zou ik misschien nog iets voor je kunnen betekenen?
