Verantwoordelijkheid
13 december 2011
“Meneer is erg ziek, hoge koorts, suf, urineproductie is minimaal, en meneer wordt niet meer gereanimeerd en gaat ook niet meer naar de IC. We moeten deze man goed in de gaten houden, het zal spannend worden, of dat hij de bocht gaat halen.”
“Mevrouw is delirant, hallucineert, we mogen een urineproductie tot 15 cc per uur accepteren, ze heeft een bloeddruk van 210 over 110, en een erg bolle buik. Mevrouw wil niet meer gereanimeerd worden, en gaat ook niet meer naar de IC.”
“Meneer is thuis gecollabeerd, draait met zijn ogen, zijn bloeduitslagen zijn volledig afwijkend, en hij is opstandig, familie is er nu bij, maakt zich ook zorgen, fixeren mag. Meneer heeft al rustgevende medicatie gekregen maar doet er nog niet veel op.”
Het is nachtdienst, mijn eerste drie patiënten zijn overgedragen, gelukkig volgen er deze nacht nog maar acht waarover ik de verantwoording heb. Eén van de patiënten die ik de nacht ervoor ook onder mijn hoede had is naar de CCU overgeplaatst. In totaal dus ‘maar’ elf patiënten waar je over waakt, waar je voor zorgt, en waar je dus de verantwoording over draagt. Gelukkig zijn de overige acht minder ‘erg’ ziek dan de eerste drie, dat maakt het nog wat overzichtelijk.
Op zo’n nacht, tijdens deze nacht, besef ik me vaak des te meer de verantwoordelijkheid die je draagt over het leven van de patiënt. Verslapt je aandacht een moment, pik je een signaal niet op… wat gebeurt er dan? De dokter vertrouwt tenslotte ook op jouw waarnemingen.
“Meneer blijft maar onrustig, ondanks alle andere middelen, hebben we meneer toch gefixeerd, hij ligt in de zweedse band. Brengt extra verantwoording met zich mee, we kennen allemaal de nieuwsberichten. Meneer blijft ondanks, of juist daardoor, erg onrustig. Na overleg met de psychiater, nog meer rustgevende medicatie. Niets helpt, meneer blijft de hele nacht onrustig, benen half over de bedhekken, keihard gillen, roepen, maaien met zijn armen, niets helpt. En ernaast zitten? Wat dan met mij andere patiënten?”
Keuzes moet je maken, de hele nacht door… Je hoopt de juiste te maken, dit doe je bewust en onbewust met al je klinische kennis, en door nu opnieuw te handelen, te blijven redeneren blijf je ontwikkelen, blijf je bewuste keuzes maken, en blijf je je verantwoordelijkheid houden.
“Mevrouw plast niet meer, alles geprobeerd met de katheter, hij zit echt goed, zelfs een nieuwe ingebracht daar het spoelen niet goed lukte. Mevrouw extra vullen met vocht mag niet, er mag pertinent geen NaCl gegeven worden. Alles overwogen met de dienstdoende arts. Nu zo accepteren. Mevrouw heeft de hele nacht niet geplast… En nu?”
Ik draag alles over, loop met mijn collega van de dagdienst naar de patiënten waarover ik me zorgen maak. Ik ga naar huis en ga slapen, wordt wakker en denk: hoe zou het zijn? Ik voel me verantwoordelijk, maar waar ligt de grens? Als je de deur uitstapt, zou je denken, maar het voelt niet zo.
En die verantwoordelijkheid? Ik moet zeggen, die voelt soms best zwaar.
