Privacy in de zorg
18 mei 2010
“Met enige regelmaat is het in het nieuws: zorgaanbieders gaan slordig om met de privacy van zorgvragers, gegevens liggen zo voor het oprapen. En dan ligt het vooral aan de zorgverleners. Natuurlijk kan ik hier niet om heen, maar ook aan de andere kant, de kant van de zorgvragers, valt er wel wat te verbeteren.”
Als zorgverlener dien je met respect om te gaan met de privacy van de zorgvragers. Dat proberen we dan ook zorgvuldig te doen. Niet alleen tijdens de zorg van een zorgvrager op de kamer maar ook tijdens een telefoongesprek met familieleden.
Lastige situaties
We vragen niet voor niets om contactgegevens tijdens een anamnese, alleen deze personen kunnen mits de zorgvrager geen bezwaar heeft bij ons om informatie over de desbetreffende zorgvrager vragen. Maar dan heb je natuurlijk ook nog die drie andere broers, zussen, en die goede vriendin, die toch wel graag willen weten hoe het met hun familielid of kennis gaat. Maar zuster mag u dat dan niet vertellen? Dat snap ik niet. Dan leg je dat zo goed mogelijk uit, en vaak ontstaat er dan begrip, maar vaak ook niet, en dat kan zorgen voor lastige situaties.
Goede voorlichting
In zo’n situatie kom je er weer achter hoe belangrijk voorlichting is richting zowel de zorgvrager als de familie, tijdens het eerste contact dat gelegd wordt. Maar privacy gaat verder, ook op de afdeling, al denken toch veel zorgvragers dat er geen sprake van privacy meer is wanneer je opgenomen wordt. Gebruik maken van de po-stoel? Nee hoor, daar hoeven de gordijnen niet voor dicht, we zijn hier toch met allemaal vrouwen/mannen? Mijn infuus door mijn kleding halen zodat ik aangekleed naar de kamer kan? Nee, hoor dat hoeft niet, ik loop toch maar heel even half ontkleed over de gang. .
Op zulke momenten vraag ik me af: moet er ook niet vanaf de kant van de zorgvragers meer gelet worden op privacy? Het zijn blijkbaar niet alleen de zorgverleners die er wat aan kunnen doen.
