Aantrekkingskracht van de zorg…
8 september 2011
“Juni 2002, voor de tweede keer gezakt voor mijn Havo examen…. En nu? Wat nu? Nooit over nagedacht, wat wilde ik eigenlijk worden? Dan “maar” verpleegkunde, je moet wat….”
En nu 9 jaar later, afgestudeerd als MBO en als HBO verpleegkundige, en vandaag de dag start ik aan mijn Master EBP. Onbewust in 2002 de beste keuze van mijn leven gemaakt. Maar waarom gaan anderen de zorg in? Wat is nu eigenlijk de daadwerkelijke aantrekkingskracht van de zorg?
Baanzekerheid?
Als ik de NRC mag geloven is dat omdat er veel baanzekerheid is, maar vooral omdat mensen het liefst kinderen gaan verzorgen, of voor de mannelijke studenten om uiteindelijk op de ambulance of op de traumahelikopter te belanden. De ouderenzorg waar 12000 banen gecreëerd worden daar wil maar een enkeling in terecht komen. Want werken in de ouderenzorg? Eh…. Nee. Dat is ‘niet afwisselend’ genoeg.
Afwisselend en diversiteit aan problemen
Zelf werk ik nu 3 jaar op de interne geneeskunde, onze patiëntenpopulatie varieert in de leeftijdscategorie van 18 jaar tot 105 jaar, erg afwisselend dus. Wat een enorme diversiteit aan ‘problemen’ met zich mee brengt. Van deze populatie schat ik zo in dat ongeveer 60 % bij ons ouder dan 70 jaar is, daar leg ik nu voor het gemak de grens voor de ouderenzorg. Over het algemeen heeft bij ons dus 60 procent meer dan een lichamelijk of geestelijk probleem waarmee niet alleen de zorgvrager, maar ook wij als zorgverlener mee te maken krijgen.
Optimale kwaliteit van leven
Wat is dan de uitdaging hierin? Voor mij zie ik hier de uitdaging om behalve het zorgprobleem waarvoor de zorgvrager is opgenomen, er ook voor te zorgen dat alle andere eventuele problemen bij de zorgvrager, allereerst niet groter worden, maar dat ik er ook voor kan zorgen dat bij alles bij elkaar de kwaliteit van leven zo optimaal wordt. En daar komt heel wat bij kijken. Alleen het traject van opname al. Dit begint bij ons al voordat de zorgvrager binnen is: Huisarts spreken, specialist spreken, medicatielijst opvragen voor de medicatieverificatie, apotheker bellen, secretaresse, en dit allemaal om ervoor te zorgen dat we zoveel mogelijk informatie al hebben bij binnenkomst, zodat we zo snel mogelijk kunnen inspelen op de huidige problematiek. Bij binnenkomst, staat er behalve de ambulance, de verpleegkundige klaar voor de vitale controles, dan komt (als de situatie het toelaat) de apotheek, dan de arts, dan weer de verpleegkundige, dan de laborant en zo gaat het door. Op een dag tijd komen er zoveel mensen bij kijken, dat het een hele uitdaging wordt voor mij als verantwoordelijk verpleegkundige om de kwaliteit van leven van de zorgvrager niet uit het oog te verliezen, en dat alles zoveel mogelijk wordt aangepast op het kunnen van de zorgvrager.
Del uxe van het ziekenhuis
Natuurlijk wil ik niet zeggen dat je deze problematiek niet tegenkomt in andere zorgsectoren. Absoluut niet, ik denk zelfs dat het in een verzorgingshuis, of in de thuiszorg een nog grotere uitdaging is. In het ziekenhuis, hebben we alle luxe van de hulpmiddelen direct om ons heen. Dat is in de thuiszorg niet, daar kun je niet even naar de kast lopen om nieuwe verbandmaterialen te halen als je de zorgvrager voor het eerst ziet… In een verzorgingshuis, vraag je niet even het lab langs als de zorgvrager zich niet zo lekker voelt. Daar ben je bij de mensen thuis, in een ziekenhuis, denk ik ben je als zorgverlener toch stiekem een beetje de ‘baas’.
En daar zit de grootste uitdaging: laat de zorgvrager zich de baas over zijn eigen lichaam en geest blijven, door alle bijkomende ziektebeelden moeten ze al zoveel inleveren, vul de tekorten aan in plaats van ze over te nemen.
Gebaseerd op artikel NRC Next, woensdag 7 september 2011
