Frustraties?

2 januari 2012

“Frustratie (in het latijn: Frustrari) is de emotionele toestand van iemand die belemmerd wordt zijn verwachtingen, behoeften of doel te verwezenlijken. De oorzaak kan liggen in invloeden van buitenaf. bijvoorbeeld overmacht, en zich uiten door bepaalde karaktereigenschappen van de persoon in kwestie, zoals agressie of apathie. Antoniemen van frustratie zijn satisfactie en gratificatie.”

Zoals ik al eerder schreef, denk ik wel dat ik geboren ben voor de zorg. Ga geen dag met tegenzin naar mijn werk, haal iedere dag weer energie uit een glimlach die ik toegeworpen krijg. Maar frustraties.. Ik ken ze zeer zeker, ook op mijn werk. Frustraties kunnen op allerlei gebied voorkomen, vaak komt het voor op het gebied van communicatie. En nu ik dit schrijf, denk ik dat dat eigenlijk het grootste onderdeel van mijn frustraties is.

Communicatieproblemen

Communiceren is ook lastig, je moet met vele aspecten rekening houden, en maar hopen dat je boodschap op de juiste manier aankomt, en dat er vooral de juiste actie ondernomen wordt. Communiceren wordt nog lastiger als je een patiënt hebt die geen Nederlands spreekt en geen Nederlands verstaat. Nu komen we dat hier in het ziekenhuis niet heel veel tegen, en is het dan ook iedere keer weer opnieuw aftasten, en kijken hoe ermee om te gaan.

Een lastige situatie

Dit keer bevond ik mij in een lastige situatie. Ik had een patient waarmee ik dus niet ‘normaal’ kon communiceren. Maar de patiënt zag er niet ‘lekker’ uit, gaf pijnklachten op de borst aan. Ik direct controles gedaan, en ondertussen haar dochter gebeld, die voor mij kon tolken, zodat ik de klachten van mevrouw zo goed mogelijk kon interpreteren. Via de dochter begreep ik dat mw naar haar zeggen al de hele nacht pijn op de borst klachten had. Ik gaf aan dat we direct actie zouden ondernemen. Al komt het richting de dochter natuurlijk raar over dat ik daar om half 8 voor bel terwijl mevrouw al langer klachten heeft. Ik ging met de situatie aan de slag, uiteindelijk bleek mw inderdaad afwijkingen op het ECG te hebben, al was mevrouw er ook mee bekend. Ondertussen had de dochter van mevrouw de hele familie opgebeld, en die waren allemaal gearriveerd op de afdeling. Wat ik prettig vond, nu kon ik goed communiceren met mevrouw.

Discussie achteraf

Op zulke momenten komen de discussies: hadden we het niet eerder gezien bij mevrouw? Waarom hebben we zo laat actie ondernomen? Mijn collega had niets van mw vernomen daarom was er niets gebeurd. Op zulke momenten baal ik enorm van de taalbarrieres, het frustreert mij, het maakt mij kwaad. Ik (en mijn collega’s ) kunnen geen goede zorg verlenen als er geen goede communicatie mogelijk is. Ook kunnen wij helaas niet de hele tijd bij een patiënt blijven, wat van vele mensen nog wel verwacht wordt.

Een ding weet ik zeker, als ik in een ander land ga wonen… ik leer mijzelf de taal, het is zo belangrijk, het voorkomt vele misverstanden, en vooral vele frustraties van beide kanten. Je zou natuurlijk in dit soort situaties een tolk kunnen inschakelen, maar ook die kan er niet altijd bij zijn, en dan de vergoeding natuurlijk… De tolk moet eigenlijk altijd beschikbaar zijn, maar ik vind wel dat de kosten daarvoor voor de gebruiker, in dit geval de patient zijn. Al zal dit laatste soms een hekel punt zijn: voor wie is het goed? Wij kunnen de goede zorg leveren dan, maar wie wil de zorg? Dat blijft nog altijd de patiënt.