De feiten

Probleemgedrag komt veel voor. 80 tot 90 procent van de mensen met dementie bijvoorbeeld, vertoont gedragsproblemen. Ook mensen met een verstandelijke handicap vertonen dit gedrag, maar daar variëren de cijfers sterk (tot 80 procent). Zeker is wel dat bij enkele tienduizenden mensen in de langdurende zorg sprake is van gedragsproblemen.

Wat is probleemgedrag?

Binnen het Verbetertraject Probleemgedrag gebruikte Zorg voor Beter de volgende definitie:

‘Probleemgedrag is alle gedrag van de patiënt dat door deze patiënt en/of zijn omgeving als moeilijk hanteerbaar wordt ervaren.’

Deze definitie maakt duidelijk dat er twee categorieën probleemgedrag zijn:
1. Iemand veroorzaakt overlast voor de omgeving.
2. Iemand ondervindt zelf last van zijn probleemgedrag.

Het gaat daarbij niet alleen over verbale of fysieke agressie, maar ook om zelfverwonding, weglopen, dwalen, roepen, teruggetrokken zijn, angst, onrust, overmatig drinken en drugsgebruik.

Meestal een ander probleem

Probleemgedrag staat nooit op zichzelf. Het is meestal een laatste mogelijkheid van iemand om aan te geven dat er sprake is van een ander probleem. Er kunnen heel veel oorzaken zijn voor probleemgedrag. Omgevingsfactoren (fysiek en sociaal) en de interactie tussen cliënt en medewerkers zijn belangrijke factoren.