Seks… een exclusief onderwerp?
28 april 2010
“In mijn vorig weblog gaf ik al aan dat we als Projectgroep Seksualiteit onder andere een nieuwe Visie op Seksualiteit voor Bartimeus gaan ontwikkelen en dat we hierover een discussie binnen de organisatie op gang willen brengen.”
Naast het uitrollen van de metingmethodiek over alle woongroepen binnen Bartimeus Zeist en het maken van inventarisaties van alles wat er binnen de organisatie aanwezig is op gebied van seksualiteit, zijn we de afgelopen weken ook drukdoende geweest met de visie-discussie. Eigelijk is dat best een spannende discussie…
Visie op Seksualiteit
Wat ik hiermee bedoel is dat als je het over een visie gaat hebben, en vooral over een Visie op Seksualiteit, je eigen visie, grenzen, normen en waarden over dat onderwerp al snel een rol gaan spelen en ter sprake komen. Er is mijns inziens bijna geen onderwerp te bedenken waarin dit sterker gebeurt dan bij seksualiteit. Dat is tenminste mijn ervaring in de afgelopen twee jaar dat ik intensief met dit onderwerp bezig ben. Dat vind ik best een interessant gegeven: Waarom gaan je eigen visie, grenzen, normen en waarden al snel een grote rol spelen als het over seksualiteit gaat?
Dichtbij en persoonlijk
Persoonlijk denk ik dat onderwerpen als ‘seksualiteit’ en ‘(preventie) seksueel misbruik’ heel erg dichtbij je eigen persoon en bij je eigen opvoeding/geschiedenis kunnen komen. Meer nog dan bij andere onderwerpen en thema’s. Regelmatig komt het voor dat er over bepaalde zaken nog taboes heersen en bij seksualiteit kun je veel taboes bedenken.
Doen jouw waarden ertoe?
Wat ik eigenlijk wel een interessante vraag vindt en die ook regelmatig aan de orde komt in de vergaderingen van de projectgroep is: “doen je eigen normen en waarden eigenlijk ter zake als je hulpverlening wilt geven aan cliënten?” Maken we het onderwerp seksualiteit niet te exclusief? Als je de regie bij de cliënt laat hoeft het niet exclusief en persoonlijk te worden, toch? In de visie van Bartimeus staat: “Wij maken niet uit hoe een cliënt inhoud geeft aan zijn leven en zijn weg vindt in de samenleving. Wel bieden wij hem daarbij de gewenste steun en, waar die wens onduidelijk is, de steun die naar ons inzicht optimaal is. Als cliënten niet zelf hun wensen kenbaar kunnen maken, proberen wij onze hulp zo goed mogelijk op hun mogelijkheden en behoeften in te stellen, in nauw overleg met hun verwanten”.
Visie versus praktijk
In de huidige (verouderde) ‘Notitie Seksualiteit’ van Bartimeus staat bijvoorbeeld dat Bartimeus uitdraagt dat geslachtsgemeenschap alleen plaatsvindt in een duurzame relatie. Je kunt je hierbij een aantal dingen afvragen, zoals: levert dit niet een spanningsveld op met wat er in de visie staat? Want wat nou als een cliënt geen duurzame relatie heeft, niet wil hebben en/of niet kan hebben, maar wel geslachtsgemeenschap wil? Uitgaande van de huidige ‘notitie seksualiteit’ kan je niet in deze (hulp)vraag meegaan, want er is geen sprake van een duurzame relatie. Maar als je uitgaat van de visie moet je er wel iets mee, want de cliënt geeft inhoud aan zijn leven met de gewenste steun en hij heeft deze (hulp)vraag/wens.
Eigen normen en waarden aan de kant zetten?
En dan heb je het alleen nog maar over een visie van de organisatie en nog niet eens over de rol van eigen normen en waarden van de hulpverlener. Want stel nou dat die cliënt geslachtsgemeenschap wil hebben met iemand die hij amper kent (one-night-stand) en je om hulp/advies vraagt, maar dat strookt niet met je eigen normen en waarden, wat doe je dan? Laat je je eigen normen en waarden een rol spelen of zet je die aan de kant en verleen je dan wel of geen hulp? Ik geef daarop geen antwoord of mening, maar interessant is het wel, toch?
De discussie over een nieuwe Visie op Seksualiteit binnen Bartimeus zal onder andere hierover gevoerd worden (moeten worden). Het is dus duidelijk dat ook over een nieuwe visie met elkaar ingesprek gegaan moet worden, dus wederom: Let’s talk about it…
