Karren, karretjes en kasten
25 september 2007
“Dat medicatie veilig, goed en volgens voorschrift opgeruimd en bewaard moet blijven weet iedereen wel. Je ziet bij het forum voor deelnemers aan het medicatieveiligheidsproject de vragen dan ook langskomen. Wat is een goede kast? Waar moet die aan voldoen? Wat zijn de ervaringen van andere organisaties?”
Ook in onze organisatie is deze vraag regelmatig aan de orde. Bij een eerdere inventarisatie, en ook vorig jaar weer bij de analyse van het medicatieproces, bleek dat het opruimbeleid op veel groepen wel wat te wensen overlaat!
In het dressoir
Een dressoir (lekker ouderwets woord, maar hij stond er echt), bureaula en een niet afgesloten keukenkastje waren de dieptepunten. Maar ook oude kasten en kapotte sloten waren aanwezig. De moeilijkheid is vooral het besef dat er weliswaar sprake is van een woonomgeving, maar dat je voor een grote hoeveelheid medicatie toch echt een goede afsluitbare kast nodig hebt. Achter twee sloten maar liefst, wat lastig uitvoerbaar is: de kast staat toch vaak in een ruimte die vrij toegankelijk is. En je zet hem toch liever niet in het stookhok!
Kastenbeleid
Gelukkig is dit jaar een verandering gaande. Bij het management is men het erover eens dat er aan het ‘kastenbeleid’ gewerkt moet worden. Er worden volop kasten aangeschaft, er wordt gekeken of een medicijnkar beter is op de groep en op één locatie is een sloteninventarisatie gedaan. Ik kreeg deze week de vraag of men gebruik kon maken van “mijn kastenbudget”. Nu kan ik veel op het gebied van medicatie, maar een budget voor nieuwe kasten is niet meegenomen in het project. De post “medicijnkast of –kar” zal wel regelmatig opduiken in begrotingen 2008, vermoed ik..
