Practice what you preach dear!

2 september 2010

“Deze zomer overleed mijn trouwe, bijzondere vriendin uit Zwolle, die ik al vanaf mijn studententijd ken.”

In de maanden voor haar overlijden had zij veel mantelzorgers, betrokken mensen uit haar directe omgeving die dag en nacht voor haar zorgden. Nu, na haar dood, ben ik eigenlijk haar nieuwe mantelzorger, hoe raar dat misschien ook klinkt.

Zorgen voor later

Mijn vriendin had mij namelijk gevraagd of ik executeur wil zijn, dus of ik haar nalatenschap wil afhandelen. En of ik daarnaast ook de bewindvoering op me wil nemen voor haar twee meiden van 18 en13 jaar, tot beiden in ieder geval 21 jaar zullen zijn. Uiteraard heb ik ja gezegd, zonder me eigenlijk af te vragen wat de consequenties van mijn ‘ja’ zou zijn. En dat is misschien maar goed ook, want haar twee vragen zijn in beantwoording en uitvoering zeer omvangrijk, zoals ik nu in de praktijk uitgebreid mag ervaren. Maar wie A zegt..!

Nazorg-mantelzorger?

In zekere zin voldoe ik nu aan een drietal elementen van de ‘formele’ definitie van de mantelzorger. Ik ben momenteel meer dan acht uur per week voor haar bezig (zeker nu ik greep op alles moet krijgen), dat zou wel eens langer dan drie maanden kunnen gaan duren en wat ik allemaal moet doen, overstijgt de gebruikelijke zorg naar mijn idee in ruime mate.
Misschien ben ik wel zoiets als een nazorg-mantelzorger, hoewel ik deze soort mantelzorger in de literatuur nog niet ben tegengekomen..

Aandacht voor het cliëntsysteem

Mijn formele taken betreffen – kort gezegd – het verdelen/verkopen van haar bezittingen en het daarna voor de kinderen zo goed mogelijk beheren van de erfenis. Maar naar mijn idee komt er uitgebreid meer bij kijken dan deze ‘zakelijke’ omschrijving doet vermoeden. En dat ‘meer’ is met name de aandacht voor het cliëntsysteem. Ziehier de analogie met mantelzorgmanagement.
Wat ik bepleit in mijn methode mantelzorgmanagement is de aandacht voor de verwachtingen van alle betrokkenen, het geven van ruimte aan emoties van verdriet en rouw en waar gewenst het ondersteunen van de diverse mensen/mantelzorgers die om de cliënt heen staan en stonden.

Aandacht voor verwachtingen

Tot mijn verrassing merk ik dat ik in mijn rol als nazorg-mantelzorger juist deze dingen in de praktijk probeer te brengen. Om mijn vriendin heen staan zussen, kinderen, een ex-man, diens nieuwe vriendin, buurtgenoten/mantelzorgers en goede vrienden. Zij hebben verschillende emoties bij en herinneringen aan haar, haar huis en spullen, en wensen en ideeën over een al dan niet billijke verdeling van haar nalatenschap. Aandacht hiervoor is erg belangrijk.

Voortzetten van de relaties

Ook zijn er verschillende gedachten over hoe de onderlinge relaties – mede in het belang van de kinderen – in de toekomst moeten/kunnen worden voortgezet. Hoe kun je mensen in deze nieuwe situatie nu zo goed mogelijk met elkaar verbinden, zoals mijn vriendin dat graag zou hebben gezien? Aandacht voor emoties en wensen is voor mij de noodzakelijke basis voor het zo goed mogelijk kunnen verrichten van de aan mij toevertrouwde taken. Net zo goed als dat de basis is voor een zo goed mogelijke relatie met de mantelzorger als partner in zorg.

Meten van tevredenheid?

Het houden van een cliënttevredenheidsonderzoek is voor mijn vriendin helaas niet meer zo relevant (wat zou ze zelf om dit idee hebben moeten lachen..) Ik hoop echter dat als zij mij op aarde zo bezig ziet met het regelen en doen, zij zeer tevreden zal zijn met haar keuze voor mij, juist vanwege mijn aandacht voor het cliëntsysteem.

Practice what you preach dear!, is de zin die daarbij zomaar op haar lippen zou kunnen liggen..