Mantelzorgen voor mijn oom en tante

15 april 2009

“Op Goede Vrijdag 2009 – hoe symbolisch! – kwam er een verlossend einde aan het leven van mijn oom Leen, de enige broer van mijn in 2004 overleden moeder. Omringd door al zijn naasten – en ik was daar ook bij – verruilde hij het aardse voor het eeuwige.”

Donderdag mantelzorgdag

De laatste maanden kwam ik elke donderdag bij mijn oom Leen en tante Annetje over de vloer om te mantelzorgen. Niks spectaculairs hoor! Ik zorgde voor de koffie en thee, de boterham, de pillen, het dekentje tijdens het rustuurtje, de hapjes tussendoor, de gezellige babbel (of juist even niet) en het warme avondeten.

Relaxed

Eigenlijk was mijn mantelzorgdonderdag een heel relaxte dag want ik had de gehele dag geen PC, zette de telefoon vaak uit en gebruikte hun rustuurtje om mijn dagboek weer eens bij te werken. Ik had wel wat schrijfwerk bij me, maar ‘het heilige moeten’ parkeerde ik ’s morgens bij binnenkomst bij mijn jas en schoenen in de keuken. En ’s avonds keerde ik tot mijn verbazing aardig ontspannen huiswaarts, weliswaar denkend hoe zwaar het voor mijn tante is om deze intensieve zorg – inclusief alle lichamelijke zorg en verpleegkundige handelingen – dag in dag uit te bieden.

Terrasje

Nadat Tante Annetje mij uitgebreid geïnstrueerd had over het huishouden en hoe de dag voor haar man als suikerpatiënt het beste kon verlopen (soort van rust, reinheid en regelmaat) vertrouwde ze me na een aantal donderdagen ‘oefenen’ steeds meer de zorg voor haar man toe. Dat resulteerde in het feit dat ze op een donderdagmiddag eind maart wel 3 uur ‘wegbleef’ om in Oud Beijerland op het gemakje boodschappen te doen en zelfs op een terrasje in de zon een kopje thee te nuttigen. Een groter compliment en meer voldoening kon ze me niet geven!

Herinneringen

Oom Leen was over het algemeen vrij zwijgzaam en zat in zijn stoel in zijn eigen gedachten verzonken door het raam naar buiten te kijken, naar zijn geliefde Binnenmaas. ’s Middags na het rusten keken we samen naar de oude ansichten in een van de boekjes over de Hoeksche Waard. Elke keer was dat weer een kleine belevenis en genoot hij zichtbaar van de herinneringen die de foto’s hem boden. En met hem genoot ik ook van deze duik in zijn en mijn verleden!

Delen van intimiteit

Nu mijn oom overleden is, wordt het leven voor mijn tante, dat geheel in het teken stond van zorgen voor haar man, ineens heel anders. Zij redt zichzelf wel denk ik, ze is zeker niet levensmoe en nog vitaal genoeg! Maar weet u? Ik zal de donderdag in Maasdam gaan missen! Het delen van de intimiteit van het dagelijkse leven, het plezier om mensen waar je om geeft iets substantieels te kunnen bieden door er gewoon een dag te zijn! Dat geeft een heel goed gevoel…

Trots op de zorg

En ik was zo trots op de zorg toen Renate van de thuiszorg (op haar eigen verzoek!) op haar vrije dag met een collega kwam om hem voor het laatst te verzorgen en aan te kleden. Ze wilden de zorg die ze zo’n 1,5 jaar geboden hadden aan mijn oom en tante goed afronden. Dat maakt alles zo geweldig cyclisch. Indrukwekkend wat die meiden doen, zo betrokken, geduldig en gedreven. Kijk, dat is het gehele samenspel: zorg van de partner, de kinderen en een nicht, aangevuld met professionele en warme zorg. Wat een voorrecht om daar iets in betekend te hebben.

Oom Leen, morgen is de crematie. Rust zacht en geef mijn moeder namens mij een dikke zoen!

Ina Mouris