Mantelzorg: nooit zal het ons aan elkaar ontbreken…

24 september 2009

Op de voorkant van het blad De Mantelzorger van Mezzo zie ik de naam Adelheid Roosen staan en ineens moet ik denken aan de mooie zin: “Nooit zal het ons aan elkaar ontbreken.” Een tekst uitgesproken in het fascinerende theaterprogramma Niet gesnoeid (1995) waarin Adelheid samen met Karin Bloemen, Leoni Jansen en anderen optrad.

Verandering….

De moeder van Adelheid woont nu in een kleinschalige woonvorm, na eerst in een ander verpleeghuis te zijn geweest waar zaken blijkbaar niet zo goed waren gegaan. Een citaat uit het artikel: “In de eerste weken na de verhuizing was ze (mijn moeder) nogal uitgevallen tegen een verzorgster en ze had haar ook geslagen. Door zo’n verandering van locatie raken demente mensen in de war (…). Wij dachten dat we door de leidinggevende voor haar gedrag ter verantwoording werden geroepen. Maar wat bleek? Ze wilde graag weten hoe onze moeder op veranderingen kon reageren, hoe ze haar het beste konden benaderen, waar ze rekening mee moesten houden, etc. Ik stond echt helemaal perplex. Wat een verschil in benadering. Wat een rust in dat huis, in ons.” Tot zover het citaat.

Impact

Ziehier communicatie denk ik dan: het bevragen van mantelzorg wat hun ervaringen zijn met hun moeder, wat de medewerkers daarvan kunnen leren en wat de impact van deze manier van handelen is op mantelzorgers zoals Adelheid en haar zus. Heel goed! Daarover moet het contact tussen huis en mantelzorgers gaan, ik heb het in eerdere weblogs al meerdere keren in verschillende bewoordingen aangegeven.

Bij haar wezen

“Toen ik nog niet van Alzheimer wist (zo zegt Adelheid verderop in het hierboven genoemde artikel) dacht ik dat mijn moeder mij opeens niet meer zou herkennen. Dat ik op een dag binnen zou komen en dat ze mij dan kwijt zou zijn. Maar nu zie ik dat dit ook een proces is. Zij herinnert zich mij, maar soms weet ze niet wat een dochter is. Soms heeft ze het met mij over haar kinderen en dan ben ik blijkbaar een zus en dan ben ik even haar moeder en dan ben ik iemand waar ze ook boos op is. Maar ze herinnert zich mij als iets dat bij haar wezen hoort.”

Nooit…..

Mooi gezegd: iets dat bij haar wezen hoort! En dat geeft naar mijn idee uitstekend de kern weer van de intrinsieke waarde van de relatie tussen mantelzorger en diens verwante of ‘soulmate’ : nooit zal het ons aan elkaar ontbreken!