Mantelzorg internationaal

16 februari 2009

Beleidsdocumenten vol zijn er geschreven over mantelzorg, hele commissies hebben er tijd aan besteed en overal zijn platforms opgericht om mantelzorg onder ieders aandacht te krijgen. Maar soms gaat het vanzelf!

De trouwe lezers van onze weblog weten inmiddels dat ik regelmatig in het buitenland vertoef en ik kan het dan nooit laten ook wat beroepsmatig om me heen te kijken. Zo was ik afgelopen maand in Indonesië waar ik op een avond in gesprek raakte met een inwoner van het stadje waar ik een appartement had gehuurd. Ik vertelde over mijn reis en over Nederland en probeerde uit te leggen waarom mantelzorg in ons land zo van belang is. Hij moest daar vreselijk om lachen en begreep niets van alle moeite die wij doen om mantelzorgers onder de aandacht te krijgen.

Cultuurbepaald

In veel culturen is het vanzelfsprekend dat er wederdiensten worden verleend als een familielid, buurman of dorpsgenoot in de problemen komt. Dat hoeft niemand eerst onder de aandacht te brengen met een folder, beleidsnotitie of een vergoeding. Zelfs in grote steden is burenhulp een vanzelfsprekend fenomeen. En als je dan ouder wordt en hulp nodig hebt ga je of bij je kinderen wonen of je wordt opgevangen door andere bewoners van de Desa.

Budgetdiscipline

Zo moeten wij dit jaar in het verpleeghuis extra letten op de centen want het aantal onzekere externe factoren wordt alleen maar groter; zorgkantoren die hun beleid bepalen terwijl iedereen zijn begroting al lang rond heeft, zzp-tarieven die worden rondgerekend, krapte op de arbeidsmarkt, enzovoorts. Wij hebben ook geen extra middelen begroot om aan de gang te kunnen blijven met mantelzorgbeleid. We zullen het dus moeten hebben van de creativiteit van de medewerkers die het dagelijkse contact onderhouden met de klant en zijn netwerk. Het is bij ons tenslotte niet vanzelfsprekend dat de buurvrouw je thee komt brengen of dat de overbuurman je wasje erbij doet. Wij vinden het bijna vanzelfsprekend dat alles wordt overgenomen bij opname.

Oude dag

Vorige week had ik ook nog een gesprek met twee dochters die vonden dat moeder te weinig persoonlijke aandacht kreeg. Zij verzochten om meer wandelen, dagelijks aanbod van activiteiten op de eigen kamer (moeder is erg op zichzelf), enzovoorts. Zelf hadden beide dochters geen tijd want ze hadden een baan, een druk gezin en vier ouders die moesten worden nagelopen! De vanzelfsprekendheid waarmee dit op het bordje van de zorgverlener werd gelegd maakte me sprakeloos. Een week geleden zat ik nog in een gemeenschap in Indonesië die geschokt zou zijn van dit tafereel maar wij vinden het heel normaal de handen er vanaf te trekken als een nieuwe situatie ontstaat. Hoezo mantelzorg?

Ik denk dat ik mijn oude dag maar ga doorbrengen in Azië.

Theo Stoffels