Ik wil hier net zo lekker eten als bij oma….
26 augustus 2009
Patrick woont met zes groepsgenoten in een rijtjeshuis op ons instellingsterrein. Ik leerde Patrick kennen bij een van onze proefsessies. Ik kom hem regelmatig tegen op straat. Vorige week riep hij me: “Gerda! We gaan in de vergadering praten over zelf koken, maar de keuken is niet goed. Hoe moet dat nou?”
Mooie opdracht
Dit jaar gaan de centrale keukens dicht en ligt er een mooie opdracht voor ons klaar. We zijn vorig jaar begonnen met het project ‘SMAAK! Zo wil ik eten…’ binnen het traject Management van Kwaliteit. De bedoeling van het project is dat we de clienten meer keuzes geven als het gaat om eten en drinken. Veel clienten leven van maaltijd tot koffie tot maaltijd tot koffie tot ……Wat is een mooiere kans om clienten de kans te geven zelf te kiezen dan dit onderwerp? Het wordt ons op een presenteerblaadje aangereikt.
Eten en drinken aanpassen aan cliënten
Of toch niet? Het is heel makkelijk gezegd, maar voor veel groepsleiders levert het zelf kiezen vragen en onzekerheden op. We bezoeken alle woningen en praten met de medewerkers over hoe ze het eten en drinken nu vormgeven. Dan gaat het niet alleen over wat er bij het ontbijt gegeten wordt, maar ook over het maken van de boodschappenlijstjes, het boodschappen doen, de aardappels schillen en fruitsmoothies maken. We praten over de inbreng van de clienten en wat ze nodig hebben om zelfstandig te kunnen drinken. We voeren discussies over de manier waarop ze, binnen de gegeven omstandigheden in de woning, zaken meer kunnen aanpassen aan wat de clienten willen.
Eng om te veranderen
Veel medewerkers vinden het moeilijk, horen misschien ook een oordeel over hun werk. We stuiten soms op flinke weerstand. Ik ben er van overtuigd dat de meesten veranderen eng vinden, onzeker zijn, geen helder idee hebben hoe het dan anders kan……Daarom kiezen we voor het principe: eigen tijd, eigen tempo. De druk opvoeren heeft geen zin, helpen en steunen wel. Vanuit ons project proberen we de krachten van ondersteuners te bundelen zodat we de wensen van clienten en medewerkers realiseerbaar maken. Het moet vooral gemakkelijk zijn voor groepsleiding. Wil je koken? Geen stapel formulieren en telefoontjes om geld voor pannen en potten te krijgen, maar een simpele link op het intranet.
De beste pleitbezorger
Terug naar Patrick. Hij hangt over zijn fietsstuur en komt terug op de proefsessie. Hij heeft, met ouders, andere cliënten en medewerkers, het eten van drie leveranciers geproefd. Op een formulier met pictogrammen en smileys kon hij van elk gerecht aankruisen of hij het lekker vond. Geweldig vond hij het. Van mij heeft hij, net als alle andere proevers, een brief (uiteraard met pictogrammen) gekregen waarin stond welke leverancier heeft ‘gewonnen’. “Krijgen ze een prijs? Ik vond B het lekkerst, maar ik ga toch in de vergadering tegen de groepsleiding zeggen dat ze moeten gaan koken. Dan eet ik net zo lekker als bij oma”.
Ik denk dat Patrick groepsleiding sneller over de streep trekt dan ik: hij is de beste pleitbezorger als het om veranderen gaat…..
