Zorgwerend
15 juli 2010
“Veel mensen waar ik als case manager dementie kom zijn ‘zorgwerend’. Wat is nou precies zorgwerend?”
Mevrouw Zweringa wil liever niet iedere dag gewassen worden, en wil niet dat ‘jan en alleman’ zich met hen gaat bemoeien. En dan noemt ‘men’ dat: zorgwerend.
Een luisterend oor
Ik kom regelmatig langs om te zien of meneer de zorg voor zijn vrouw nog een beetje aan kan.
De zorg zoals hij die op zijn eigen manier wenst te verlenen. Met af en toe een beetje hulp van de thuiszorg. En ik bied hen een luisterend oor, omdat het soms zo moeilijk is om te zien hoe zijn lieve vrouw steeds meer beperkt wordt door haar ziekte.
Prachtige eigen wereld
Vanochtend bracht ik weer een bezoekje. Het laatste voor mijn vakantie. Ze laten mij toe, in hun eigen prachtige wereld. Ja, prachtig vind ik hun wereld. Ontdaan van allerhande poespas. Hun wereld is puur. Mevrouw Zweringa heeft waarschijnlijk Lewy Body dementie. Een diagnose door een specialist is nooit gesteld, want naar de stad willen ze niet. En in de stad, daar staat het ziekenhuis. Maar ze redden het thuis nog met zijn tweeën. Ze wonen op het Friese platteland in een oude boerderij. De boerderij waar heit en pake al vele decennia lang hebben geboerd.
Klein geluk
Vorige week heeft de kat, in de kamer waar mevrouw Zweringa slaapt, een nestje jonkies gekregen. Genieten doet mevrouw Zweringa hiervan, vanuit haar bed kan ze het kroost zien liggen. Het is misschien niet volgens de standaard normen en waarden, maar ik vind het wel mooi. Mevrouw Zweringa zelf heeft nooit kinderen gehad, ze heeft zelf nooit mogen ervaren hoe het is om een babytje aan de borst te hebben. Met tranen in de ogen kijkt ze vanuit haar bed naar moeder poes die zo vlak bij haar vijf kleine poesjes ligt te zogen.
Dank zonder woorden
Vanochtend vroeg, voordat het echt “te heet buiten werd” zijn we samen, mevrouw Zweringa achter de rollator en ik ernaast naar het weiland gelopen. Het kostte heel wat inspanning, maar we hebben het gered. Ze wilde de koeien zo graag zien, want die liepen vanochtend weer eens lekker buiten in het weiland dicht bij huis. Haar ogen straalden, toen ze op de rollator zittend het vee in het weiland zag grazen. Na deze moeizame tocht bracht ik haar buiten op de oude verweerde tuinbank een welverdiend kopje koffie. Ikzelf ging ernaast zitten, en toen kwam daar Zweringa aangelopen. Uit de kelder een oud roestig dienblad opgescharreld, met twee kopjes koffie en drie gevulde koeken.
Zijn dank je wel zonder woorden, uitgedrukt in een kopje koffie met koek. Zorgwerend….
Douchen, dat willen meneer en mevrouw Zweringa beide liever niet. Maar zorg ontvangen op een andere manier dan wij gewend zijn te geven, dat willen ze maar al te graag!
