Normen verantwoorde zorg?

26 juli 2010

Moeilijk, wanneer is iets nu verantwoorde zorg?
Wat zijn nu precies de normen met betrekking tot verantwoorde zorg? Wat hoort wel en wat hoort niet binnen mijn ‘zorgpakket’ als casemanager dementie? Wanneer ‘moet’ ik als professional iets doen en wanneer kan ik dit aan de buurvrouw overlaten?

Jaren geleden, toen net de 24-uurszorg in de wijk zijn intrede deed, was het heel normaal wanneer ik bijvoorbeeld op zondagochtend half tien meneer Sikkes kwam wassen. Mevrouw Sikkes kon dan naar de kerk, ik waste en paste tegelijkertijd op meneer Sikkes en zette iets voor half elf het koffiezetapparaat aan zodat mevrouw Sikkes bij thuiskomst een lekker kopje koffie wachtte. Héérlijke verwennerij vond ze dat. Even geen zorgen om haar man, een professional die zorg biedt en tegelijkertijd even op kan passen. Voor mij een kleine moeite, voor haar een groot plezier. Op deze manier had zij even een moment van ontspanning, waardoor ze er weer even tegenaan kon.

Een tijd later mocht dit niet meer. Een kopje koffie zetten hoorde niet binnen het takenpakket van de verpleegkundige. Het paste niet meer binnen de moderne stopwatchzorg. Maar sinds ik als casemanager dementie aan het werk ben, ligt mijn takenpakket soms weer heel erg breed en is het een ontzettend variabel pakket. En ik ben blij dat ik de vrijheid heb om de taken op mijn manier uit te voeren.

Vragen opschrijven

Zo kwam ik tijdens de warme zomerdagen bij familie Kraaijenveld. Mevrouw is ruim 25 jaar jonger dan haar dementerende echtgenoot. Het is voor haar af en toe zo afschuwelijk moeilijk dat haar lieve echtgenoot steeds verder in zijn eigen wereld ‘verzinkt’…steeds verder bij haar vandaan. Ik heb haar geadviseerd om een lijstje te maken met vragen erop die ze mij wil stellen. Al pratend probeer ik meestal samen met mevrouw een antwoord te vinden op haar vragen.

Vandaag staat er een wel heel vreemde vraag tussen;
Kat ontvlooien?
Ik vraag haar wat ze daar mee bedoelt. “Je vindt het misschien wat vreemd”, zo begint ze haar verhaal, “maar Lotje, onze poes betekent ontzettend veel voor mij en mijn man. Maar het ontvlooien middels drupjes in de nek lukt ons niet meer sinds mijn man die afschuwelijke ziekte heeft. Misschien wat een raar probleem, maar met deze warmte wel een echt levensgroot probleem!”.

In de houdgreep

Ik hoef niet lang na te denken, het zal wel niet in mijn takenpakket zitten……“Haal Lotje maar van boven”, antwoord ik kordaat. “Maar ze is wel boos naar vreemden toe hoor”, zegt mevrouw Kraaijenveld nog wat aarzelend. “Ik ben echt niet bang voor katten, haal haar maar naar beneden”, is mijn antwoord. Mevrouw Kraaijenveld loopt naar boven en haalt Lotje op, vervolgens houdt ze de blazende Lotje in de houdgreep en ik doe de drupjes snel en vakkundig in de nek. Zo, dat is één probleem minder op het briefje.

Meneer Kraaijenveld staat er wat verbouwereerd bij te kijken, zijn Lotje en dan zo in de houdgreep door die beide dames? Hij wordt er een beetje onrustig van. Mevrouw Kraaijenveld bedankt me spontaan met een dikke kus, het was toch zo’n groot probleem voor haar. Dat ik dat zo makkelijk even op kan lossen. Ik verzeker haar dat ik in de maand augustus, wanneer we onze volgende afspraak gemaakt hebben, de drupjes weer samen met haar ga geven.

Want op dit moment hoort het ontvlooien van Lotje voor mij bij de normen van het leveren van verantwoorde zorg.