Dementie en Harry Potter
8 januari 2008
“In de kerstweek had ik het genoegen om de laatste Harry Potter te mogen uitlezen. Het verband tussen dementiezorg en Harry Potter lijkt op het oog ver weg. Toch is het er wel degelijk.”
Wat me opviel is dat de schrijfster het concept dementie goed kent en mooi weet te typeren. De eerste typering die zij nadrukkelijk gebruikt is de term ‘Dementors’. Dit zijn wezens die de geest van anderen kunnen doen verdwijnen en grote wanhoop bij slachtoffers aanbrengen. Ze veroorzaken een grote afstand tussen hun slachtoffers en hun geliefden. Het lijkt er op dat ook in onze samenleving een toename is van ‘dementors’ en hun slachtoffers.
Herkenbare uitdrukkingen
Een andere treffende uitdrukking die zij hanteerde voor een dement personage in haar boek was: ‘Het licht was nog aan, maar er was niemand meer thuis ‘. Iets wat mantelzorgers (in andere termen) vaak beschrijven. Al met al waren deze typeringen redenen om wat te mijmeren over het afgelopen jaar, waarin de zorg dementie een grote rol speelde in mijn werkzaamheden. Het was een tijd die voor mij erg stimulerend was.
Aanhoudende aandacht en energie
Er zijn veel verbanden gekomen tussen mensen en instellingen in onze regio, die richting geven aan de zorg voor dementie. Hierdoor wordt aandacht en energie gericht op het verbeteren van de zorg voor deze groep en hun mantelzorgers. We staan er dit jaar voor om deze aandacht en energie permanent vast te houden en te richten. Dat doe ik dit voorjaar door met alle partijen afspraken vast te leggen over hun specifieke inzet voor dementie in onze regio. Deze samenhangende afspraken (overeenkomsten) zullen worden geborgd in een ketenplan.
Symposium voor regionale afstemming
Vervolgens willen we aangrenzende regio’s prikkelen om aan te sluiten en verdere verbanden te leggen. Ik heb het dan over Zeeuws Vlaanderen en Walcheren. We willen dit doen op een symposium onder de noemer ‘Dementiezorg Zeelandbreed’ te organiseren. Hier willen we onze resultaten presenteren en onze ‘buren’ vragen hun
ervaringen met ons te delen. We hopen van elkaar te kunnen leren en mogelijk verdere afstemming te vinden tussen onze regio’s.
Daarmee hoop ik dat we een tegenwicht in de schaal kunnen leggen in het leed dat mensen in onze samenleving ervaren wanneer dementie in hun leven binnengeslopen is.
