‘Verzorgenden aan het roer’ tijdens Week van de Verzorging
Wat zou er gebeuren als heel verzorgend Nederland morgen de hele dag niets zou doen? Met die retorische vraag opent Joke Mengerink van de Raad van Bestuur van de Carint Reggeland Groep maandag 10 oktober de Week van de Verzorging. Daarna houdt ze snel haar mond, ‘want ik doe er vandaag niet toe.’ Het woord is aan de verzorgenden, die deze dag aangrijpen om hun kennis te vergroten én van gedachten te wisselen met collega’s.
Als vertegenwoordiger uit Den Haag steekt Sabine Uitslag, Tweede Kamerlid namens het CDA, de aanwezigen vandaag een hart onder de riem. Het kost haar met haar Twentse accent, haar verpleegkundige achtergrond én met een moeder die als verzorgende werkt, weinig moeite om de aanwezigen voor zich te winnen. “Goede gezondheidszorg begint niet in Den Haag of bij de V&VN, maar bij jullie”, houdt ze haar toehoorders voor. “Elke dag opnieuw kunnen jullie het verschil maken. Bijvoorbeeld met oprechte interesse.”
Passende zorg
Natuurlijk krijgt ze ook kritische vragen uit de zaal over het kabinetsbeleid. “Ik werk in de thuiszorg en heb zo weinig tijd voor mijn cliënten”, stelt een verzorgende. Uitslag: “Je hebt gelijk. We hebben de afgelopen jaren geld gestopt in systemen en niet in jullie. Maar nu willen we investeren in de ouderenzorg en in meer personeel.” Een andere aanwezige maakt zich zorgen over het gebrek aan goede zorg voor niet-Nederlanders. “Het gaat niet alleen om allochtoon of autochtoon, maar om passende zorg voor ieder mens”, zegt Uitslag. “Daarom moeten we toe naar vraaggerichte zorg.” Uitslag roept de verzorgenden op daarbij niet alleen naar de politiek te kijken: “Ben je niet tevreden met hoe het gaat? Kijk dan ook eens in de spiegel. Ik hoop dat jullie de handschoen oppakken en samen met mij de strijd aangaan.”
Bescheidenheid
Het thema van de week is ‘verzorgenden aan het roer’. Sommige van hen hebben er bijvoorbeeld geen enkele moeite mee om duidelijk te maken wat ze willen en wat nog beter kan. Bij anderen lijkt de bescheidenheid van de beroepsgroep én die van de Twentse regio een stevige discussie in de weg te staan. “Oh jee, krijg ik nu alle aandacht”, bloost een verzorgende afgeleid als zij net haar punt wil maken. Maar vooral in kleine groepjes wijst het geroezemoes erop dat de onderwerpen die worden aangesneden wel degelijk leven bij iedereen.
Zorgaward
Na de discussie met Uitslag is het tijd om te stemmen wie van de drie finalisten de V&VN-zorgaward moet winnen. Op vrijdag wordt de winnaar bekendgemaakt nadat de stemmen van de hele week zijn geteld. In een boeiend filmpje laten de drie organisaties zien wat er zo bijzonder is aan hun project. Omdat een van de drie projecten, ‘Prikkelrijke interventies’, is bedacht bij verpleeghuis Herinkhave van de Carint Reggeland Groep is de uitslag van de stemming van vandaag niet moeilijk te voorspellen: de zaal zit voor het grootste deel vol werknemers van deze organisatie.
Het Goede Gesprek
Het ochtendprogramma eindigt met een presentatie over Het Goede Gesprek. Dit programma wil meer dialoog in de zorg brengen, want, zo vertelt Christien Begeman van Vilans: “Communiceren maakt de zorg beter en leuker.” Volgens haar gaat er door alle aandacht voor protocollen en regels te weinig aandacht naar contact tussen mensen. “Terwijl contact zorgt voor meer plezier in de zorg, wat weer beter is voor cliënten én voor het personeel.” Begeman laat een fotostrip zien over een lastige situatie tussen een werknemer en een werkgever. “Wat zou jij doen?”, is haar vraag. Begeman zet de zaal nog meer aan het denken: “Als je complimenten krijgt, wat doet dat met je? En hoe ga je om met kritiek?” Haar presentatie treft duidelijk doel: die leidt al direct tot meer dialoog tussen collega’s.
Praten met collega’s
Verzorgende Jannie Evers van Carint Thuiszorg is blij dat ze vandaag gekomen is: “Ik was een van de eersten die zich heeft opgegeven. Ik vind het gewoon interessant om met collega’s van gedachten te wisselen. En zo’n onderwerp als communiceren met collega’s blijft lastig, dus goed om daar even over na te denken.” Evers gaat na de lunch naar de workshop over het vak van verzorgenden in de toekomst, een van de drie waaruit ze kon kiezen. “Boeiend om te praten over de ontwikkelingen in ons vak, ook al werk ik zelf in 2020 niet meer.”
Workshop risicosignalering
De andere workshops gaan over het zorgleefplan in de praktijk en over risicosignalering. “Wat willen jullie vandaag leren?”, vraagt workshopleider Paulien den Bode van V&VN. “Hoe communiceer ik risico’s die ik signaleer terug naar de cliënt”?, vraagt iemand. En een ander: “Signaleren is één ding, maar daarna?” Den Bode vraagt de verzorgenden wat ze verstaan onder het ‘niet-pluis-gevoel’. De een heeft dat gevoel als een cliënt al dagen slecht eet. “Nee”, zegt de ander: “Er gaat nog een fase aan vooraf waarin je voelt dat er iets niet klopt, maar nog niets kunt rapporteren.” Al snel blijkt dat een uur veel te kort is voor alle vragen die er leven. In ieder geval hebben de deelnemers weer even stilgestaan bij het belang van risicosignalering.
Wereld van verschil
Verzorgende Robert Pater is een van de weinige mannen vandaag in Hengelo. “Ik werk al 18 jaar als verzorgende. Ik werk graag met mensen, daar draait voor mij alles om.” Pater werkt sinds drie jaar bij Carint Reggeland in Hengelo, terwijl hij daarvoor in het westen van het land werkte. “Een wereld van verschil: hier heb je veel minder personeelsproblemen, waardoor je de tijd hebt voor een praatje. Ook doen ze veel aan de ontwikkeling van medewerkers, bijvoorbeeld met een dag als vandaag. Mooi toch om met collega’s eens de tijd te nemen om te praten over het vak.”