Maar zijn we minder betrokken of wordt er steeds meer van ons als verzorgenden/verpleegkundigen gevraagd? En moet er in korte tijd steeds meer gebeuren en laten wij ons daardoor opjagen? Zijn we minder trots op ons vak?

Veranderende zorg

Eigenlijk denk ik niet dat we minder betrokken zijn en ook niet minder trots, maar de zorg verandert en dat ervaren we allemaal. Het is soms een kunst om je erin staande te houden. Waarom zit ik hierover na te denken? Afgelopen week werkte ik in de nachtdienst en toen liep ik tegen een aantal zaken aan waar ik in eerste instantie erg over liep te mopperen. Gedurende de nacht kon ik het relativeren en bedacht ik me dat er achter iedere handeling/beslissing een reden zit. Zolang die voor mij niet duidelijk is kan ik wel mopperen maar lost het niets op.

Gescheiden diensten

Soms vind ik het jammer dat wij als nachtdienst ‘boven’ de dag- en avondteams werken en dat ik mijn collega van de dag- en/of avond nooit tref. Dus bij problemen, mail, bel of fax je en vaak houd het daarmee dan op. Terwijl we elkaar juist zouden kunnen aanvullen in een dienst of in het werk.

Onrust door veranderingen

Na mijn dienst drink ik nog even een bakje koffie met de collega’s van de zorgcentrale en ook nu komt het onderwerp ‘betrokken zijn’ terug. Bij onze organisatie verandert er nogal wat en hierdoor ontstaat, begrijpelijk, heel veel onrust. Ik moet dan ook eerlijk toegeven dat de nacht wel heel fijn is om te werken want er word dan het minst ‘geroddeld’ waarvoor je tijd hebt voor de zorg en je cliënten. Daardoor kan ik vaak, hoe druk soms ook, tevreden terugzien op mijn dienst.

Opnieuw leren kijken

Ik denk dat we opnieuw zouden moeten leren kijken naar onze werkzaamheden. Het gaat vooral om de vraag waarom we gekozen hebben voor de zorg. Ook ik heb dat al vaak bij moeten stellen, maar vooral omdat ik van werkplek veranderde. In de thuiszorg en natuurlijk ook in de verpleeg- en verzorgingshuizen tref je verschillende mensen met ieder hun eigenaardigheden. Mensen die verdrietig zijn, soms boos maar heel vaak ook dankbaar en vriendelijk. In al deze situaties moet je kunnen handelen, inventariseren en ja soms kost je dat iets meer ruimte en tijd. Daardoor loopt je dienst soms uit. Maar ik denk altijd maar:

Investeren in mensen is
investeren in tijd

Tijd nemen!

Neem jij de tijd voor iemand die het moeilijk heeft of juist iets fijns van die dag wil vertellen? neem hier dan de tijd even voor maar vertel ook dat jij een volgenden keer iets minder tijd hebt omdat je ook naar het verhaal van de ander moet luisteren. Blijf bewust van hoe je werkt en hoe je bij iemand binnenkomt, slechte zaken blijven altijd langer hangen dan postitieve.

Dan hoor ik de telefoon en hoor aan de andere kant van de lijn de medewerkster van de zorgcentrale die me vertelt dat er een valpartij is. Ze vraagt of ik tijd heb om er naartoe te gaan. Het adres is bekend en ik keer de auto, ben benieuwd hoe ik mevrouw deze keer aantref.

Alweer gevallen

Bij binnenkomst hoor ik mevrouw al roepen: “Ja hoor, ik lig weer op de grond in mijn eigen pis te draaien te wachten op de thuiszorg.” Als ik de deur opendoe zie ik haar inderdaad op de grond liggen tussen de badkamer en haar bed en ze zegt: “Ja ja, ik weet het, ik had het niet zelfstandig moeten doen, ik had jullie moeten bellen. Maar ik wil het nog zo graag zelf en ja zoals je ziet is het me niet gelukt…” Ik moet lachen om al die woorden en samen met mij lacht ze mee. Gelukkig ziet ze de humor van dit alles wel in.

Wat een leven

In een paar korte bewegingen help ik mevrouw weer in bed, fris haar op en verschoon haar. Ze vraagt of ik nog even tijd heb om bij haar te zitten. Ze heeft in een sigaretje en een paar slokjes rode wijn. Ik heb wel even de tijd, pak een stoel en ga naast haar zitten. Al eerder vertelde mevrouw mij over haar leven. Een jonge vrouw, carrière makend als leidinggevend laborante bij het UMCG, een fijne relatie, fijne collega’s en vrienden, veel reizend. Nadat ze zich een periode niet goed voelde en uitgebreid was onderzocht krijgt ze te horen dat ze Multiple Sclerose heeft. De arts vertelt haar dat het een progressieve vorm is die haar leven snel zal veranderen.

Ingrijpende ziekte

De ziekte heeft een grote impact op de jonge ambitieuze vrouw die op dat moment in de bloei van haar leven is, 32 jaar jong. Ze neemt een rigoureuze beslissing, beëindigd haar relatie omdat ze niet wil dat haar vriend voor haar moet zorgen of zelfs naar het verpleeghuis moet brengen. Haar vriend heeft hier erg veel moeite mee en heeft dan ook nog lange tijd voor haar gezorgd, later zelfs samen met zijn nieuwe vriendin. Intussen is mevrouw al een aantal jaren verder en heeft ze al heel veel moeten opgeven en lijkt al haar vechten tot niets te leiden. Omdat ik regelmatig bij mevrouw kom, hebben we al heel veel over de zin van het leven gesproken, wat een menswaardig bestaan is en hoever je daarin gaat.

Euthanasie

Vannacht verteld mevrouw mij dat ze serieus nadenkt over euthanasie en vraagt mijn mening. Ik vertel haar dat wat ik ervan vind niet aan de orde is, maar dat ik het me wel voor kan stellen dat mensen klaar zijn met het leven als uitzichtloos is en je afhankelijk bent van alles en iedereen.
Ze vertelt me dat haar zus daar erg boos over is en ze nu geen zin meer heeft in contact met haar zus. Ik geef aan dat haar zus er waarschijnlijk vooral verdrietig over is en het zich uit in boosheid omdat het voor haar ook moeilijk is. Dat is misschien ook wel zo, zegt mevrouw: “Ik heb het waarschijnlijk ook niet erg tactvol gebracht. Het gaat hier om mij en niet om mijn zus. Ik heb al zoveel moeten inleveren en ik ben er wel klaar mee… Verder dan dit wil ik niet meer.”

Eenzaam

Hieruit begrijp ik dat mevrouw eigenlijk haar keus al heeft gemaakt. Na dit gesprek vroeg mevrouw of ze mij een knuffel mocht geven. Ze had het erg gewaardeerd dat ik even de tijd voor haar had genomen en naar haar had willen luisteren. Als ik wegga drukt ze me nog snel een briefje in mijn hand en zegt.. deze is voor jou. Later in de auto bekijk ik het briefje waarop stond:

Ik zit hier voor het vensterraam
mij onnoemelijk te vervelen
Ik wou dat ik twee hondjes was
dan konden we samen spelen

Deze paar regels geven aan hoe vreselijk alleen ze zich voelde. Onvoorstelbaar dat zo’n bijzondere vrouw, ooit midden in het leven, genietend van alles wat het leven te bieden had. Gesloopt door een ziekte, achtergelaten door vrienden en kennissen die nu moederziel alleen moet beslissen over het leven.

Haar eigen weg

Ik kom na deze nacht nog een aantal keren bij mevrouw, we hebben het niet meer over haar beslissing en dan hoor ik niets meer. Een kleine twee weken later lees ik in de krant dat mevrouw is overleden. Op haar eigen manier heeft ze haar weg gekozen en heeft in het bijzijn van familie en haar vriend afscheid genomen van een leven dat al lang niet meer van haar was.

Lieve Paulina rust zacht. De wereld heeft een bijzonder iemand verloren.

Die dag ga ik om kwart over 7, onze dienst is net begonnen, naar de ‘mannen’-kant. Sinds korte tijd woont er een nieuwe man op onze huiskamer. Een niet erg vriendelijke man, maar ik denk dat hij nog even moet wennen. In het verzorgingshuis waar hij tot voor kort woonde vereenzaamde deze mijnheer en daarom is er voor hem een plek gezocht in een verpleeghuis op een huiskamer met meerdere bewoners.

Enorm geschrokken

Als ik vraag wie er graag uit wil, roept deze nieuwe bewoner als eerste. Ik pak alle spullen bij elkaar en zet de postoel naast het bed. Deze mijnheer heeft een bovenbeenamputatie en kan niet goed staan. Ik vertel hem dat ik hem uit bed ga halen, ga wassen en aankleden. Ik vraag hem of hij zijn handen op mijn schouders wil leggen zodat ik hem gemakkelijk van bed op de po-stoel kan draaien. Op het moment dat ik mijnheer op de po stoel zet, laat hij zijn handen van mijn schouders glijden om me daarna vol in mijn kruis te grijpen… Ik schrik en voor ik er erg in heb, geef ik mijnheer een tik. Ik schrik nog meer, maar nu van mezelf..

Duidelijkheid

Met enige stemverheffing vertel ik deze bewoner dat hij dit nooit meer moet proberen. Ook zeg ik hem dat het me spijt dat ik hem heb geslagen. En ook dat het me niet uitmaakt wie hij is. Dit mag niemand ooit weer doen, ook al was prins Claus geweest zeg ik nog.. en “Bah u zou u moeten schamen”.

Schaamte

Dan loop ik weg met een voor mijn gevoel hoogrode kleur. Ik weet even niet wat ik moet, maar dan zoek ik mijn collega’s op en vraag of ze even tijd voor me hebben. Ik vertel het verhaal en beiden moeten toch wel erg lachen. Ik leg uit dat ik me vreselijk voel omdat ik een bewoner heb geslagen. Dat hoort niet, maar een collega zegt dat wat meneer deed helemaal niet hoort. En dat hij echt wel weet wat hij doet. Je hebt terecht gehandeld is haar mening, maar zo voelt het helemaal niet.

Vreemde dag

We drinken gezamenlijk een bakje koffie en als mijn rust wat is teruggekeerd ga ik opnieuw naar deze bewoner. Mijnheer is stilletjes en zegt niet zoveel…ik leg hem uit dat hij dit niet nog een keer moet proberen en dat ik anders de directie ga informeren. In alle stilte was en kleed ik hem aan en breng hem naar de huiskamer.

Maak het bespreekbaar

Ik kan het die dag niet meer van me afzetten. En ook nu, ruim 20 jaar later, komt dit nog wel eens naar voren bij leerlingen. Dit verhaal is vooral als voorbeeld, om ze te leren dat ze in zulke situaties niet alleen hoeven te staan. En dat wanneer er iets gebeurt wat niet hoort, je dit bespreekbaar moet maken. Is het niet met je collega, probeer dan iemand te vinden waar je je veilig bij voelt om het verhaal mee te delen.

12 Mei is de geboortedag van Florence Nightingale, een Britse verpleegster en pionier en grondlegger van de moderne verpleging. Op deze dag worden alle verpleegkundigen en verzorgenden, door het management/leidinggevenden, in het zonnetje gezet. Tenminste dat is volgens mij de bedoeling van deze dag.

Aandacht in de media

Ik lees in de media de nodige berichtjes over de zorg, bedankjes van mensen die ooit zorg nodig hadden, en berichten over het bijzondere vak dat wij hebben… Berichten van mensen die praktisch nooit een stap in de zorg hebben gezet, en eigenlijk weinig met ‘ons’ vak te maken hebben.

Goede bedoelingen

Natuurlijk weet ik dat die aandacht goed bedoeld is, maar als ik dan het nieuws volg over de thuiszorg, waar onze collega’s in Haarlem een deel van hun salaris moeten inleveren om ontslagen te voorkomen. Of als ik de uitspraken hoor van Fleur Agema (PVV) over Buurtzorg, kleine teams en meer menselijkheid, en dat er in die kleine teams juist meer en betere kwaliteit wordt geleverd, dan word ik daar niet altijd even vrolijk van.

Het personeel maakt het verschil

Want is het niet zo dat alle mensen die werkend in de zorg, of dat nu voor Buurtzorg of Thuiszorg Groningen is, allemaal kwaliteit van zorg leveren?
Kwaliteit heeft niet alleen met een organisatie te maken, maar zeker ook met het verplegend/verzorgend personeel. Die staan er iedere keer opnieuw maar weer. ‘s Morgens om 7 uur of ‘s middags om 14 uur of ‘s nachts om half 1..

365 dagen per jaar, 24 uur per dag

Volgens mij doen wij, verpleegkundigen en verzorgenden 365 dagen per jaar, 24 uur per dag, zo goed mogelijk ons best om een zo goed mogelijke zorg te leveren. Niet alleen op de dag van de verpleging, maar alle dagen van het jaar. Als je kiest voor een beroep in de zorg, kies je niet voor één beroep maar kies je voor meerdere beroepen: je bent niet alleen de zuster, maar soms ben je ook een zoon of dochter, een vader of een moeder, geestelijk verzorger, maatschappelijk werker of interieurverzorger. Je bent ook een stem, een stem voor jouw bewoner/cliënt/patiënt, als hij of zij graag iets wil wat niet meer lukt of zelfs niet meer kan zeggen.

Trots op m’n vak

Waar ik van geniet en wat mij trots maakt, is dat ik afgelopen week de zorg kon afsluiten omdat deze cliënt na een ernstige ziekteperiode weer zo goed hersteld was dat hij zichzelf weer kon redden. Na vele bedankjes wilde hij graag het adres van ons kantoor. En op de dag van de verpleging kregen wij bij de koffie een grote doos gebak met een heel lieve kaart van deze cliënt en zijn echtgenote. Dat zijn de gouden randjes van ons vak!

Goed idee

Ik las vandaag nog een reactie op een blog van iemand die het ook over de dag van de verpleging had… deze collega leek het een goed idee dat op de dag van de verzorging, de managers hun werk achter het bureau eens zouden laten liggen om voor één dag en met ons op pad zouden gaan, in het verzorgingshuis, ziekenhuis of in de thuiszorg.

Ervaar, beleef en voel wat wij voelen… dan denk ik dat de thuiszorg in Haarlem zich nog wel eens achter de oren zou krabbelen over het inleveren van salaris. Misschien dat het management dan eerst eens bij zichzelf in de beurs gaat kijken.

Rond de klok van half 4 vertrok ik na een alarmering richting Bedum. Intussen had ik de echtgenote gebeld om straks de deur voor mij open te doen, omdat wij nog geen sleutel hadden. Omdat het nogal mistig was duurde het iets langer om in Bedum te komen. Mevrouw deed de deur open en was blij dat ik er was, en wees me richting de kamer. “Voordat je naar Pieter gaat wil ik je graag nog het een en ander vertellen.”

Groot verdriet

Terwijl mevrouw zat te praten nam ik intussen de rapportage door en daar las ik dat de heer zuurstof had gekregen omdat hij een laag zuurstofgehalte had. Mevrouw vertelde dat hij niet meer opgenomen worden en in tranen zei ze dat ze het vreselijk zou vinden dat hij er straks niet meer zou zijn omdat ze helemaal alleen is. Er volgde een heel verhaal over hoe zij hun leven samen hadden geleefd met alle ups en downs die daarbij horen. Nu haar Pieter aan zijn laatste stukje was begonnen, zag ze erg op tegen de tijd dat het Pieter er echt niet meer zou zijn….dan zou ze dan echt alleen zijn en dat idee maakte haar intens verdrietig.

Werkelijke armoede

“Je kan nog zoveel geld op je bank hebben staan, maar als je geen vrienden of mensen meer om je heen hebt dan pas ben je arm”, zei mevrouw. Ik vertelde haar dat ik toevallig die week had bedacht hoe rijk ik was. Onze dochter werd 16 jaar en ons huis zat vol vrienden en familie. Toen voelde ik mij inderdaad heel rijk! Mevrouw vertelde dat ze door alles wat ze had meegemaakt haar geloof was kwijtgeraakt en het moeilijk vond om nu ergens steun in te vinden. Ze vertelden dat ze soms een boek las waarin ze zich kon verliezen, maar dat het nare gevoel weer terugkomt zodra ze het boek aan de kant had gelegd. Ik vertelde haar dat ik een aantal boeken had van Phil Bosman, die schrijft over god, het geloof maar ook veel over jezelf en dat ik daar wel energie uithaal. Ik beloofde het boekje voor haar mee te nemen. Het raakte haar duidelijk dat iemand even de tijd nam om met haar te praten.

Troostende aandacht

Door ons gepraat was haar Pieter wakker geworden. Bij de vraag of ik ook iets voor Pieter kon betekenen zei hij: “Nee hoor meid, ik lig lekker, laat me maar gewoon lekker liggen. Het is goed zo”. Met mevrouw liep ik de slaapkamer weer uit en nam afscheid van haar. Mevrouw zei: “Het is wel wat. Kom je hier vannacht en gooi ik mijn hele leven op tafel… Het spijt me, sorry wat moet u wel niet denken”. Ik zei dat ik het fijn vond dat ze het met mij wilde delen. Prachtig vond ze het, ze liep met mij mee naar de deur en zwaaide mij uit.

Voldoening

Toen ik eenmaal buiten stond moest ik toch even stilstaan en nadenken over dit bezoek, je komt zomaar ergens binnen, bent onbekend, deelt mee in een heel leven en kon helpen waar het even moeilijk ging. Ik vertrok met een glimlach op het gezicht. Ja, dat geeft mijn nacht een gouden randje.

Het meeleven blijft

Een week later pak ik mijn spullen weer bij elkaar en kijk op mijn route, ik mis Pieter, hij staat niet op de route en ik vraag het na. Ik hoor dat hij op 29 maart 2011 is overleden. Een vervelend gevoel overheerst even… ik heb het boekje voor mevrouw in de tas, ik had nog zo graag even.. Vanmiddag zal ik haar een kaart sturen en het boekje stuur ik mee als steun in deze moeilijk dagen. Ik hoop echt dat ze er iets aan heeft.

Afgelopen nacht kreeg ik een alarmering. Een mevrouw van midden 80 had aangegeven dat ze in de stoel zat en er niet meer uit kon komen omdat ze last heeft van evenwichtsstoornissen. Omdat ik mevrouw die nacht niet in zorg heb, haal ik een sleutel bij een van de vele sleutellocaties.

Zorg ’s nachts

Eenmaal bij mevrouw binnen, ligt ze toch in bed. Een zucht ontsnapt aan haar lippen als ik de slaapkamer binnenkom. “Gelukkig zuster, dat u toch gekomen bent.” Ik vraag haar waarom ze dacht dat er niemand zou komen. Ze geeft aan dat er overdag was gemeld dat er ’s nachts geen zorg geleverd zou worden. Ik zeg: “Ik help u uit de droom, wij zijn in ’s nachts zelfs met drie mensen, dus er komt altijd iemand bij u langs wanneer u dat nodig heeft.”

Eerst hulp, dan de map

Als ik mevrouw vraag me te vertellen waarmee ik haar van dienst kan zijn snikt ze zachtjes en vertelt dat ze eigenlijk naar het toilet moest, maar dat het niet lukte. Ze had daarom nu van ‘die’ broekjes, maar die zijn zo moeilijk aan te krijgen. Ze heeft ze echter echt wel nodig. Dan kijkt ze me plots aan: “Bent u eigenlijk wel op de hoogte van mijn situatie?” Ik geef aan dat niet te zijn omdat ik eerst even bij haar wilde kijken voordat ik haar map zou lezen. Ze vindt het goed dat ik dat even doe: mevrouw heeft kort geleden te horen gekregen dat ze een tumor in haar buik heeft, ongeveer zo groot als een tennisbal. Die druk op haar blaas en darmen waardoor ze de klachten heeft.

Eigen plek

Wanneer ik weer terugkom in de kamer zegt mevrouw dat het toch zo fijn is dat ik er ben. “Het stelt me gerust dat er wel mensen zijn ’s nachts.” Ik help haar naar het toilet, fris haar een beetje op en doe haar ‘zo’n’ broekje aan. Eenmaal weer in bed vertelt ze dat haar dochter ook verpleegkundige is, dat ze ons werk zo mooi vindt, dat wij speciale mensen zijn en dat niet iedereen ervoor geschikt is. Dan zegt ze: “Ik zal voor dit alles wel weer veel moeten bijbetalen. Ik heb dan wel niet veel, maar ik wil toch heel graag hier in mijn eigen flatje, op mijn eigen plekje blijven.” We praten nog wat en ik vertel haar dat als het nodig is ze gewoon op het knopje kan drukken zodat ik nog een keer kom. Ze strijkt me over mijn wang en bedankt me dat ik er even was.

Onderhandelen en bijbetalen

Wanneer ik weer buiten sta denk ik nog eens na over de woorden die mevrouw sprak: ‘veel moeten bijbetalen’. Ja, we moeten in de zorg gaan onderhandelen voor een extra douchebeurt of een lekkere wandeling. Er zal extra moeten worden betaald, zelfs voor een praatje. Ja, aan alles hangt een prijskaartje tegenwoordig.

Wij kregen nog les in een lokaal waar de leraar ons veel vertelde over de zorg en zijn of haar ervaringen met ons deelde. Erg fijn want zo kregen we een duidelijk beeld over de zorg. Nu zijn er kleine ruimtes waar je een leraar kan reserveren als je meer wilt weten over een bepaald onderwerp… Of je geeft zelf een workshop, waarvoor je dus heel veel zelf moet uitzoeken in het OLC, het open leercentrum. Raar eigenlijk dat je hierbij zo op jezelf wordt aangewezen en veel solistisch moet doen. De zorg is toch juist een vak waar je vooral samen met mensen maar ook voor mensen werkt? Voor mijn gevoel gaat de zorg juist goed als je samenwerkt.

Panelgesprekken

Maar goed, ik was op school omdat ik was gevraagd bij de panel(eind)gesprekken van de MBO-V en VZ-Ig aan te schuiven. Bij een panelgesprek zitten twee mensen uit de praktijk en iemand van school. De leerling geeft zelf aan waar hij of zij over wil praten, twee werk gerelateerde onderwerpen en een onderwerp buiten het werk. Ik was al vroeg aanwezig omdat wij nog wat informatie over de leerlingen en hun onderwerpen zouden ontvangen. Ik ga graag goed voorbereid een gesprek in.

Stage-ervaringen

Nadat ik alles had doorgenomen en even van mijn kopje koffie genoot, werd het steeds drukker in de kantine van het open leercentrum. Stilletjes genoot ik van al de meiden die met hun overvolle tassen hun weg zochten. Voor mij zaten twee jonge meiden te praten en ik kon het niet laten even mee te luisteren.. Een van hen was op stage geweest of liep stage en het viel haar heel erg tegen. Ik begreep dat ze heel erg alleen werd gelaten en dat ze geen begeleiding kreeg.

Meeluisteren

Ze wilde weten hoe haar klasgenoot/vriendin dat had ervaren op haar stageplek. De ander vertelde dat ze het wel erg druk vond, maar dat ze toch regelmatig met haar werkbegeleider samenwerkte op de afdeling en dat wel fijn vond. De ander zat plotseling te huilen omdat ze het vreselijk vond dat de stage waar ze zoveel zin in had gehad haar zo was tegengevallen. Ze wist niet meer wat te doen. Even twijfelde ik of ik haar zou aanspreken om haar wat tips te geven, maar iets hield me tegen. Het was een erg intiem gesprek, en dat ik stiekem zat te luisteren was niet erg netjes.. Even daarna vertrokken ze samen.

Goede begeleiding is nodig

Dit voorval heb ik wel met een van de leraren besproken. Dit soort geluiden komt de zorg niet ten goede en ik vind het jammer dat jonge meiden/jongens zo aan hun lot worden overgelaten. De leraar zou dit meenemen in het overleg met de stage-aanbieders, omdat ze het erg belangrijk vond dat beginnende zorgleerlingen een goede begeleiding/ondersteuning krijgen om verder in de zorg te komen.

Boeiende gesprekken

De panelgesprekken daarna waren interessant en waardevol. Ik vind het altijd fijn om te horen wat mensen beweegt in de zorg. Er waren drie kandidaten. Drie heel verschillende. Een persoon die heel goed wist wat ze wilde en dat ook niet onder stoelen of banken schoof… Iemand die heel erg genoot van de zorg maar haar einddoel nog niet had ontdekt en intussen al was begonnen met de vervolgopleiding en iemand die voor de tweede maal het gesprek deed omdat hij de eerste keer last had van zijn ‘handicap’ ADHD. Als examinatoren waren we erg enthousiast over alledrie kandidaten. De laatste kandidaat deed het deze keer keurig en vertelde dat hij zelfvertrouwen had gekregen door het team waarin hij nu werkte. Zij hadden vertrouwen in hem en door zelf problemen op te pakken en het zichzelf eigen te maken was hij enorm gegroeid. En nu dan ook nog het diploma, een pluim op zijn werk! Hij straalde toen hij de kamer verliet. En ik wist dat we iemand die het in zich heeft om een goede verzorgende/verpleegkundige te worden een heel eind op weg hebben geholpen.

Laten we met elkaar als verzorgenden/verpleegkundigen, de ‘oude rotten’ in het vak, zorgen dat we meer zulke mensen krijgen. Maar laten wij er vooral voor zorgen dat wij ze goed op weg helpen en ze vooral niet aan hun lot overlaten. Dat is wel het ergste wat we iemand kunnen aandoen.

Naast structurele zorg hebben we zorg op afroep en alarmeringen, bijvoorbeeld wanneer iemand is gevallen of zich opeens niet goed voelt. In het stukje structurele zorg komen we al een poos bij een jonge man, hij heeft de ziekte van parkinson in erge mate en heeft daarom met vele dingen hulp nodig.

Meer dan alleen functieverlies

‘s Nachts wanneer het rustig is hebben we wel eens een praatje met deze cliënt. Hij vertelt van hoe vreselijk vervelend deze ziekte is omdat je eigenlijk alleen maar inlevert. Niet alleen je functies van je lichaam, maar je verliest ook vrienden en familie. Hij heeft een bewogen leven achter de rug en is sinds een poos alleen. Zijn kinderen en zijn ex-vrouw ziet hij gelukkig nog regelmatig, maar dat zijn dan, naast de thuiszorg, ook de weinigen die nog bij hem over de vloer komen.

Lang weekend zonder boodschappen

Tijdens de paasdagen zat hij, toen ik zo rond de klok van half 3 ‘s nachts binnenkwam, nog in zijn stoel. Hij had zijn dag niet en ook er waren geen boodschappen gehaald voor het weekend. Hij zat dus de komende dagen zonder brood.. Jee, dacht ik, onvoorstelbaar, wonend in een nieuwe wijk met toch redelijk jonge mensen in de buurt.. Is er dan niemand die even iets voor hem zou kunnen doen? Is er dan niemand die eens even door de deur komt om even te vragen hoe het gaat of hij misschien nog iets nodig heeft? De cliënt vertelde dat zijn ex-vrouw dit soort dingen normaal gesproken nog wel doet, maar die had er de afgelopen dagen geen tijd voor gehad.

Ook letten op welzijn

Nu zijn er gelukkig in Groningen twee tankstations 24 uur per dag open. Daar zijn ook wat levensmiddelen te koop, dus ik bood aan de meest noodzakelijke dingen voor hem te gaan halen zodat hij in ieder geval de paasdagen iets te eten had. Ik nam me voor om dit toch even met het team van overdag op te nemen of we als thuiszorg hier niet iets aan zouden kunnen doen. Het is niet zo dat we naast zorg ook welzijn horen te leveren, maar zoals ik het zie kan het één toch echt niet zonder het ander. Wanneer je alleen maar zorg levert en je geen aandacht voor welzijn hebt, wordt de vraag naar zorg alleen maar groter. Andersom is het volgens mij net zo. Ook horen we in de zorg te voldoen aan de regels van de verantwoorde zorg en moeten dus kwaliteit van zorg leveren.. Maar ik moet daar wel bij zeggen dat het in een thuissituatie wel eens moeilijk is… waar ligt de grens voor wat je wel en wat je niet doet? Maar toezien dat iemand geen eten krijgt? Dat nooit!

Iets betekenen voor een ander

Nu de verkiezingen zijn geweest, moeten we gaan afwachten hoe de zorgwereld nu weer zal worden ingericht. Dat we wat meer op elkaar zullen moeten letten als buren, kennissen of familie, dat is volgens mij wel zeker… Maar hoe gaan we dat doen als we het vaak te druk hebben met allerlei andere bezigheden? Of gewoon druk bent met je werk en daardoor weinig zin of tijd hebt om ook nog als mantelzorger aan het werk te gaan… Als ik dan denk aan deze situatie, hoe simpel is het als je weet dat je buurvrouw of zelfs je eigen ouders misschien nog wel een paar boodschapjes zouden kunnen gebruiken, hoe moeilijk is het dan om te vragen, goh zou ik misschien nog iets voor je kunnen betekenen?

Het verzorgingshuis waar ik bijna tien jaar met heel veel plezier heb gewerkt gaat een andere koers voeren, de ‘WAN’ verpleegkundigen verdwijnen uit beeld. Ons hechte clubje valt uit elkaar en ieder kiest z’n eigen weg. Gemakkelijk is dat niet want ja.. wat wil ik eigenlijk en waar ben ik nodig?

Specialistisch thuiszorgteam

Begin april spreek ik toevallig een oud collega, leidinggevende, en zij vertelt me hoe moeilijk het is om goede verpleegkundigen te krijgen, welke direct ingezet kunnen worden in het verpleegkundig specialistisch thuiszorgteam. Ik kijk haar aan en zeg gekscherend …moi… Naast mijn werk in het verzorgingshuis, werk ik ook alweer een kleine vijf jaar als wijknachtverpleegkundige bij de thuiszorg Groningen. Dus ervaring heb ik zeker, alleen is dat vooral in de nacht. Maar, het lijkt me een leuke uitdaging en ik geef dus aan dat ik wel belangstelling heb.

Een nieuwe start

Op 22 april krijg ik een telefoontje, er is overleg geweest en als ik wil kan ik vanaf maandag 26 april gaan meedraaien in het specialistisch team. Ik ben wat overdonderd en weet eigenlijk zo snel niet wat ik moet antwoorden, maar ik zeg dat ik er zal zijn. En zo startte op maandag 26 april mijn nieuwe uitdaging.

Werken in daglicht!

De eerste dagen zijn erg interessant, en zoals ik tegen menig collega al heb gezegd, alles wat ik normaal in het donker doe, in de nacht, zie ik nu ook eens bij daglicht. Een nieuwe ervaring, een nieuwe uitdaging en ik pak hem met twee handen aan!