Bestaande kennis verbinden aan de praktijk: daar draait het om in het nieuwe Verbeterprogramma Gehandicaptenzorg. In dit programma organiseren CBO/TNO, Vilans en verschillende andere partners leernetwerken, werkplaatsen, bijeenkomsten en andere activiteiten rond 8 inhoudelijke thema’s. De inhoud van het programma wordt in samenwerking met de VGN ontwikkeld. Het programma is onderdeel van Zorg voor Beter en wordt gefinancierd door ZonMw.

Meedoen aan leernetwerken

De eerste twee leernetwerken zijn inmiddels gestart. Thema’s: omgaan met probleemgedrag en handelingsgerichte diagnostiek. Andere leernetwerken die binnenkort starten:

• medicatieveiligheid op 26 januari 2012
• seksualiteit en seksueel misbruik op 15 maart 2012
• ondersteuningsplannen op 10 april 2012

Meer informatie

• Verbeterprogramma Gehandicaptenzorg
• Opgeven voor een leernetwerk

Maar zijn we minder betrokken of wordt er steeds meer van ons als verzorgenden/verpleegkundigen gevraagd? En moet er in korte tijd steeds meer gebeuren en laten wij ons daardoor opjagen? Zijn we minder trots op ons vak?

Veranderende zorg

Eigenlijk denk ik niet dat we minder betrokken zijn en ook niet minder trots, maar de zorg verandert en dat ervaren we allemaal. Het is soms een kunst om je erin staande te houden. Waarom zit ik hierover na te denken? Afgelopen week werkte ik in de nachtdienst en toen liep ik tegen een aantal zaken aan waar ik in eerste instantie erg over liep te mopperen. Gedurende de nacht kon ik het relativeren en bedacht ik me dat er achter iedere handeling/beslissing een reden zit. Zolang die voor mij niet duidelijk is kan ik wel mopperen maar lost het niets op.

Gescheiden diensten

Soms vind ik het jammer dat wij als nachtdienst ‘boven’ de dag- en avondteams werken en dat ik mijn collega van de dag- en/of avond nooit tref. Dus bij problemen, mail, bel of fax je en vaak houd het daarmee dan op. Terwijl we elkaar juist zouden kunnen aanvullen in een dienst of in het werk.

Onrust door veranderingen

Na mijn dienst drink ik nog even een bakje koffie met de collega’s van de zorgcentrale en ook nu komt het onderwerp ‘betrokken zijn’ terug. Bij onze organisatie verandert er nogal wat en hierdoor ontstaat, begrijpelijk, heel veel onrust. Ik moet dan ook eerlijk toegeven dat de nacht wel heel fijn is om te werken want er word dan het minst ‘geroddeld’ waarvoor je tijd hebt voor de zorg en je cliënten. Daardoor kan ik vaak, hoe druk soms ook, tevreden terugzien op mijn dienst.

Opnieuw leren kijken

Ik denk dat we opnieuw zouden moeten leren kijken naar onze werkzaamheden. Het gaat vooral om de vraag waarom we gekozen hebben voor de zorg. Ook ik heb dat al vaak bij moeten stellen, maar vooral omdat ik van werkplek veranderde. In de thuiszorg en natuurlijk ook in de verpleeg- en verzorgingshuizen tref je verschillende mensen met ieder hun eigenaardigheden. Mensen die verdrietig zijn, soms boos maar heel vaak ook dankbaar en vriendelijk. In al deze situaties moet je kunnen handelen, inventariseren en ja soms kost je dat iets meer ruimte en tijd. Daardoor loopt je dienst soms uit. Maar ik denk altijd maar:

Investeren in mensen is
investeren in tijd

Tijd nemen!

Neem jij de tijd voor iemand die het moeilijk heeft of juist iets fijns van die dag wil vertellen? neem hier dan de tijd even voor maar vertel ook dat jij een volgenden keer iets minder tijd hebt omdat je ook naar het verhaal van de ander moet luisteren. Blijf bewust van hoe je werkt en hoe je bij iemand binnenkomt, slechte zaken blijven altijd langer hangen dan postitieve.

Dan hoor ik de telefoon en hoor aan de andere kant van de lijn de medewerkster van de zorgcentrale die me vertelt dat er een valpartij is. Ze vraagt of ik tijd heb om er naartoe te gaan. Het adres is bekend en ik keer de auto, ben benieuwd hoe ik mevrouw deze keer aantref.

Alweer gevallen

Bij binnenkomst hoor ik mevrouw al roepen: “Ja hoor, ik lig weer op de grond in mijn eigen pis te draaien te wachten op de thuiszorg.” Als ik de deur opendoe zie ik haar inderdaad op de grond liggen tussen de badkamer en haar bed en ze zegt: “Ja ja, ik weet het, ik had het niet zelfstandig moeten doen, ik had jullie moeten bellen. Maar ik wil het nog zo graag zelf en ja zoals je ziet is het me niet gelukt…” Ik moet lachen om al die woorden en samen met mij lacht ze mee. Gelukkig ziet ze de humor van dit alles wel in.

Wat een leven

In een paar korte bewegingen help ik mevrouw weer in bed, fris haar op en verschoon haar. Ze vraagt of ik nog even tijd heb om bij haar te zitten. Ze heeft in een sigaretje en een paar slokjes rode wijn. Ik heb wel even de tijd, pak een stoel en ga naast haar zitten. Al eerder vertelde mevrouw mij over haar leven. Een jonge vrouw, carrière makend als leidinggevend laborante bij het UMCG, een fijne relatie, fijne collega’s en vrienden, veel reizend. Nadat ze zich een periode niet goed voelde en uitgebreid was onderzocht krijgt ze te horen dat ze Multiple Sclerose heeft. De arts vertelt haar dat het een progressieve vorm is die haar leven snel zal veranderen.

Ingrijpende ziekte

De ziekte heeft een grote impact op de jonge ambitieuze vrouw die op dat moment in de bloei van haar leven is, 32 jaar jong. Ze neemt een rigoureuze beslissing, beëindigd haar relatie omdat ze niet wil dat haar vriend voor haar moet zorgen of zelfs naar het verpleeghuis moet brengen. Haar vriend heeft hier erg veel moeite mee en heeft dan ook nog lange tijd voor haar gezorgd, later zelfs samen met zijn nieuwe vriendin. Intussen is mevrouw al een aantal jaren verder en heeft ze al heel veel moeten opgeven en lijkt al haar vechten tot niets te leiden. Omdat ik regelmatig bij mevrouw kom, hebben we al heel veel over de zin van het leven gesproken, wat een menswaardig bestaan is en hoever je daarin gaat.

Euthanasie

Vannacht verteld mevrouw mij dat ze serieus nadenkt over euthanasie en vraagt mijn mening. Ik vertel haar dat wat ik ervan vind niet aan de orde is, maar dat ik het me wel voor kan stellen dat mensen klaar zijn met het leven als uitzichtloos is en je afhankelijk bent van alles en iedereen.
Ze vertelt me dat haar zus daar erg boos over is en ze nu geen zin meer heeft in contact met haar zus. Ik geef aan dat haar zus er waarschijnlijk vooral verdrietig over is en het zich uit in boosheid omdat het voor haar ook moeilijk is. Dat is misschien ook wel zo, zegt mevrouw: “Ik heb het waarschijnlijk ook niet erg tactvol gebracht. Het gaat hier om mij en niet om mijn zus. Ik heb al zoveel moeten inleveren en ik ben er wel klaar mee… Verder dan dit wil ik niet meer.”

Eenzaam

Hieruit begrijp ik dat mevrouw eigenlijk haar keus al heeft gemaakt. Na dit gesprek vroeg mevrouw of ze mij een knuffel mocht geven. Ze had het erg gewaardeerd dat ik even de tijd voor haar had genomen en naar haar had willen luisteren. Als ik wegga drukt ze me nog snel een briefje in mijn hand en zegt.. deze is voor jou. Later in de auto bekijk ik het briefje waarop stond:

Ik zit hier voor het vensterraam
mij onnoemelijk te vervelen
Ik wou dat ik twee hondjes was
dan konden we samen spelen

Deze paar regels geven aan hoe vreselijk alleen ze zich voelde. Onvoorstelbaar dat zo’n bijzondere vrouw, ooit midden in het leven, genietend van alles wat het leven te bieden had. Gesloopt door een ziekte, achtergelaten door vrienden en kennissen die nu moederziel alleen moet beslissen over het leven.

Haar eigen weg

Ik kom na deze nacht nog een aantal keren bij mevrouw, we hebben het niet meer over haar beslissing en dan hoor ik niets meer. Een kleine twee weken later lees ik in de krant dat mevrouw is overleden. Op haar eigen manier heeft ze haar weg gekozen en heeft in het bijzijn van familie en haar vriend afscheid genomen van een leven dat al lang niet meer van haar was.

Lieve Paulina rust zacht. De wereld heeft een bijzonder iemand verloren.

Het doel van het Verbeterprogramma Gehandicaptenzorg is om de zorg en ondersteuning aan cliënten te verbeteren door het verbinden van bestaande kennis aan de praktijk. In overleg met verschillende organisaties in de sector zijn tien thema’s geselecteerd:

• Handelingsgerichte diagnostiek
• Probleemgedrag
• Medicatieveiligheid
• Seksualiteit en preventie seksueel misbruik
• Ondersteuningsplannen
• Ouder wordende cliënten
• Gezondheid
• LVG en verslaving
• Zeggenschap
• Ontwikkelingsgericht ondersteunen

Leernetwerken

De eerste twee leernetwerken rond de thema’s Handelingsgerichte diagnostiek en Probleemgedrag zijn al gestart. In november beginnen de leernetwerken Medicatieveiligheid, Ondersteuningsplannen en Seksualiteit en preventie seksueel misbruik.

Informatiemiddag

Wilt u meer informatie over de opzet en inhoud van de leernetwerken? Op donderdag 10 november 2011 is er een informatiemiddag over de leernetwerken Medicatieveiligheid, Ondersteuningsplannen en Seksualiteit en preventie seksueel misbruik in Grand Café Morgen, Grebbebergweg 5a in Utrecht. U kunt zich aanmelden voor de informatiebijeenkomst bij Judith Oosterom, via j.oosterom@vilans.nl of 030-78 92 338.

Over het verbeterprogramma

Het Verbeterprogramma Gehandicaptenzorg is onderdeel van Zorg voor Beter en wordt mogelijk gemaakt door ZonMw. In dit programma organiseren CBO/TNO, Vilans en verschillende andere partners leernetwerken, werkplaatsen, bijeenkomsten en andere activiteiten rond tien inhoudelijke thema’s. De inhoud van het programma wordt in samenwerking met de VGN ontwikkeld.

Bron: www.vgn.nl

In overleg met verschillende organisaties uit de sector zijn de volgende thema’s geselecteerd:

• omgaan met probleemgedrag
• handelingsgerichte diagnostiek
• medicatieveiligheid
• ouder wordende cliënten
• gezondheid
• seksualiteit en seksueel misbruik
• goed gebruik van het ondersteuningsplan
• LVG en verslaving
• zeggenschap
• ontwikkelingsgericht ondersteunen

Naast deze tien inhoudelijke thema’s wordt in dit programma ook gewerkt aan de versterking van de kennisinfrastructuur.

Leernetwerken

De eerste twee leernetwerken, omgaan met probleemgedrag en handelingsgerichte diagnostiek, zijn onlangs gestart. In september volgt een leernetwerk over medicatieveiligheid. De overige thema’s volgen daarna.

Betrokken partijen

Het verbeterprogramma wordt uitgevoerd door CBO/TNO, VGN, Vilans en verschillende andere partners. De inhoud van het programma wordt in nauwe samenwerking met de VGN specifiek voor de gehandicaptenzorg ontwikkeld. Het programma wordt gefinancierd door ZonMw. ZonMw heeft in totaal 3 miljoen euro voor dit programma in de sector beschikbaar gesteld.

Meer informatie

Kennisplein Gehandicaptensector

Die dag ga ik om kwart over 7, onze dienst is net begonnen, naar de ‘mannen’-kant. Sinds korte tijd woont er een nieuwe man op onze huiskamer. Een niet erg vriendelijke man, maar ik denk dat hij nog even moet wennen. In het verzorgingshuis waar hij tot voor kort woonde vereenzaamde deze mijnheer en daarom is er voor hem een plek gezocht in een verpleeghuis op een huiskamer met meerdere bewoners.

Enorm geschrokken

Als ik vraag wie er graag uit wil, roept deze nieuwe bewoner als eerste. Ik pak alle spullen bij elkaar en zet de postoel naast het bed. Deze mijnheer heeft een bovenbeenamputatie en kan niet goed staan. Ik vertel hem dat ik hem uit bed ga halen, ga wassen en aankleden. Ik vraag hem of hij zijn handen op mijn schouders wil leggen zodat ik hem gemakkelijk van bed op de po-stoel kan draaien. Op het moment dat ik mijnheer op de po stoel zet, laat hij zijn handen van mijn schouders glijden om me daarna vol in mijn kruis te grijpen… Ik schrik en voor ik er erg in heb, geef ik mijnheer een tik. Ik schrik nog meer, maar nu van mezelf..

Duidelijkheid

Met enige stemverheffing vertel ik deze bewoner dat hij dit nooit meer moet proberen. Ook zeg ik hem dat het me spijt dat ik hem heb geslagen. En ook dat het me niet uitmaakt wie hij is. Dit mag niemand ooit weer doen, ook al was prins Claus geweest zeg ik nog.. en “Bah u zou u moeten schamen”.

Schaamte

Dan loop ik weg met een voor mijn gevoel hoogrode kleur. Ik weet even niet wat ik moet, maar dan zoek ik mijn collega’s op en vraag of ze even tijd voor me hebben. Ik vertel het verhaal en beiden moeten toch wel erg lachen. Ik leg uit dat ik me vreselijk voel omdat ik een bewoner heb geslagen. Dat hoort niet, maar een collega zegt dat wat meneer deed helemaal niet hoort. En dat hij echt wel weet wat hij doet. Je hebt terecht gehandeld is haar mening, maar zo voelt het helemaal niet.

Vreemde dag

We drinken gezamenlijk een bakje koffie en als mijn rust wat is teruggekeerd ga ik opnieuw naar deze bewoner. Mijnheer is stilletjes en zegt niet zoveel…ik leg hem uit dat hij dit niet nog een keer moet proberen en dat ik anders de directie ga informeren. In alle stilte was en kleed ik hem aan en breng hem naar de huiskamer.

Maak het bespreekbaar

Ik kan het die dag niet meer van me afzetten. En ook nu, ruim 20 jaar later, komt dit nog wel eens naar voren bij leerlingen. Dit verhaal is vooral als voorbeeld, om ze te leren dat ze in zulke situaties niet alleen hoeven te staan. En dat wanneer er iets gebeurt wat niet hoort, je dit bespreekbaar moet maken. Is het niet met je collega, probeer dan iemand te vinden waar je je veilig bij voelt om het verhaal mee te delen.

12 Mei is de geboortedag van Florence Nightingale, een Britse verpleegster en pionier en grondlegger van de moderne verpleging. Op deze dag worden alle verpleegkundigen en verzorgenden, door het management/leidinggevenden, in het zonnetje gezet. Tenminste dat is volgens mij de bedoeling van deze dag.

Aandacht in de media

Ik lees in de media de nodige berichtjes over de zorg, bedankjes van mensen die ooit zorg nodig hadden, en berichten over het bijzondere vak dat wij hebben… Berichten van mensen die praktisch nooit een stap in de zorg hebben gezet, en eigenlijk weinig met ‘ons’ vak te maken hebben.

Goede bedoelingen

Natuurlijk weet ik dat die aandacht goed bedoeld is, maar als ik dan het nieuws volg over de thuiszorg, waar onze collega’s in Haarlem een deel van hun salaris moeten inleveren om ontslagen te voorkomen. Of als ik de uitspraken hoor van Fleur Agema (PVV) over Buurtzorg, kleine teams en meer menselijkheid, en dat er in die kleine teams juist meer en betere kwaliteit wordt geleverd, dan word ik daar niet altijd even vrolijk van.

Het personeel maakt het verschil

Want is het niet zo dat alle mensen die werkend in de zorg, of dat nu voor Buurtzorg of Thuiszorg Groningen is, allemaal kwaliteit van zorg leveren?
Kwaliteit heeft niet alleen met een organisatie te maken, maar zeker ook met het verplegend/verzorgend personeel. Die staan er iedere keer opnieuw maar weer. ‘s Morgens om 7 uur of ‘s middags om 14 uur of ‘s nachts om half 1..

365 dagen per jaar, 24 uur per dag

Volgens mij doen wij, verpleegkundigen en verzorgenden 365 dagen per jaar, 24 uur per dag, zo goed mogelijk ons best om een zo goed mogelijke zorg te leveren. Niet alleen op de dag van de verpleging, maar alle dagen van het jaar. Als je kiest voor een beroep in de zorg, kies je niet voor één beroep maar kies je voor meerdere beroepen: je bent niet alleen de zuster, maar soms ben je ook een zoon of dochter, een vader of een moeder, geestelijk verzorger, maatschappelijk werker of interieurverzorger. Je bent ook een stem, een stem voor jouw bewoner/cliënt/patiënt, als hij of zij graag iets wil wat niet meer lukt of zelfs niet meer kan zeggen.

Trots op m’n vak

Waar ik van geniet en wat mij trots maakt, is dat ik afgelopen week de zorg kon afsluiten omdat deze cliënt na een ernstige ziekteperiode weer zo goed hersteld was dat hij zichzelf weer kon redden. Na vele bedankjes wilde hij graag het adres van ons kantoor. En op de dag van de verpleging kregen wij bij de koffie een grote doos gebak met een heel lieve kaart van deze cliënt en zijn echtgenote. Dat zijn de gouden randjes van ons vak!

Goed idee

Ik las vandaag nog een reactie op een blog van iemand die het ook over de dag van de verpleging had… deze collega leek het een goed idee dat op de dag van de verzorging, de managers hun werk achter het bureau eens zouden laten liggen om voor één dag en met ons op pad zouden gaan, in het verzorgingshuis, ziekenhuis of in de thuiszorg.

Ervaar, beleef en voel wat wij voelen… dan denk ik dat de thuiszorg in Haarlem zich nog wel eens achter de oren zou krabbelen over het inleveren van salaris. Misschien dat het management dan eerst eens bij zichzelf in de beurs gaat kijken.

Rond de klok van half 4 vertrok ik na een alarmering richting Bedum. Intussen had ik de echtgenote gebeld om straks de deur voor mij open te doen, omdat wij nog geen sleutel hadden. Omdat het nogal mistig was duurde het iets langer om in Bedum te komen. Mevrouw deed de deur open en was blij dat ik er was, en wees me richting de kamer. “Voordat je naar Pieter gaat wil ik je graag nog het een en ander vertellen.”

Groot verdriet

Terwijl mevrouw zat te praten nam ik intussen de rapportage door en daar las ik dat de heer zuurstof had gekregen omdat hij een laag zuurstofgehalte had. Mevrouw vertelde dat hij niet meer opgenomen worden en in tranen zei ze dat ze het vreselijk zou vinden dat hij er straks niet meer zou zijn omdat ze helemaal alleen is. Er volgde een heel verhaal over hoe zij hun leven samen hadden geleefd met alle ups en downs die daarbij horen. Nu haar Pieter aan zijn laatste stukje was begonnen, zag ze erg op tegen de tijd dat het Pieter er echt niet meer zou zijn….dan zou ze dan echt alleen zijn en dat idee maakte haar intens verdrietig.

Werkelijke armoede

“Je kan nog zoveel geld op je bank hebben staan, maar als je geen vrienden of mensen meer om je heen hebt dan pas ben je arm”, zei mevrouw. Ik vertelde haar dat ik toevallig die week had bedacht hoe rijk ik was. Onze dochter werd 16 jaar en ons huis zat vol vrienden en familie. Toen voelde ik mij inderdaad heel rijk! Mevrouw vertelde dat ze door alles wat ze had meegemaakt haar geloof was kwijtgeraakt en het moeilijk vond om nu ergens steun in te vinden. Ze vertelden dat ze soms een boek las waarin ze zich kon verliezen, maar dat het nare gevoel weer terugkomt zodra ze het boek aan de kant had gelegd. Ik vertelde haar dat ik een aantal boeken had van Phil Bosman, die schrijft over god, het geloof maar ook veel over jezelf en dat ik daar wel energie uithaal. Ik beloofde het boekje voor haar mee te nemen. Het raakte haar duidelijk dat iemand even de tijd nam om met haar te praten.

Troostende aandacht

Door ons gepraat was haar Pieter wakker geworden. Bij de vraag of ik ook iets voor Pieter kon betekenen zei hij: “Nee hoor meid, ik lig lekker, laat me maar gewoon lekker liggen. Het is goed zo”. Met mevrouw liep ik de slaapkamer weer uit en nam afscheid van haar. Mevrouw zei: “Het is wel wat. Kom je hier vannacht en gooi ik mijn hele leven op tafel… Het spijt me, sorry wat moet u wel niet denken”. Ik zei dat ik het fijn vond dat ze het met mij wilde delen. Prachtig vond ze het, ze liep met mij mee naar de deur en zwaaide mij uit.

Voldoening

Toen ik eenmaal buiten stond moest ik toch even stilstaan en nadenken over dit bezoek, je komt zomaar ergens binnen, bent onbekend, deelt mee in een heel leven en kon helpen waar het even moeilijk ging. Ik vertrok met een glimlach op het gezicht. Ja, dat geeft mijn nacht een gouden randje.

Het meeleven blijft

Een week later pak ik mijn spullen weer bij elkaar en kijk op mijn route, ik mis Pieter, hij staat niet op de route en ik vraag het na. Ik hoor dat hij op 29 maart 2011 is overleden. Een vervelend gevoel overheerst even… ik heb het boekje voor mevrouw in de tas, ik had nog zo graag even.. Vanmiddag zal ik haar een kaart sturen en het boekje stuur ik mee als steun in deze moeilijk dagen. Ik hoop echt dat ze er iets aan heeft.

Een zorgzwaartepakket beschrijft het aantal uur en het soort zorg dat een cliënt nodig heeft in een zorginstelling. Meestal is die zorg een combinatie van verzorging, verpleging en begeleiding. De cliënt (of -vertegenwoordiger) en de zorgverlener bepalen samen hoe de uren zorg en ondersteuning uit het zorgzwaartepakket verdeeld worden. Zij leggen dit vast in een zorgplan, waarin duidelijk staat welke zorg de cliënt krijgt, wanneer en met welk doel.

Gevolgen van zorgzwaartepakketten

Drie koepels van cliëntenorganisaties inventariseerden van eind 2009 tot begin 2011 wat cliënten merken van de zorgzwaartepakketten. Daaruit blijkt dat cliënten en familie bij het kiezen van een zorgaanbieder vooraf niet vergelijken wat ze precies voor het zorgzwaartepakket kunnen krijgen. Veel cliënten weten niet eens in welk zorgzwaartepakket zij geïndiceerd zijn. Familieleden zijn vaker op de hoogte, maar zij weten vaak niet hoe zij het zorgzwaartepakket kunnen betrekken bij de invulling van het zorg(leef)plan. Ook de zorgaanbieders blijken vaak nog te zoeken naar een manier om dit met de cliënten te bespreken en hen meer regie te geven.

De zorg blijft hetzelfde

Cliënten melden dat de invoering van de zorgzwaartepakketten vrijwel niets heeft veranderd aan de invulling van de zorg en ondersteuning die zij krijgen. In eerste instantie lijkt de zorg redelijk tot goed aan te sluiten bij wensen en behoeften van cliënten. De mate van tevredenheid wisselt per zorgsector. Cliënten, familieleden en medewerkers ervaren in meer of mindere mate knelpunten. Veel genoemde knelpunten zijn: onvoldoende privacy, onvoldoende tijd voor individuele aandacht of begeleiding en weinig variatie en keuzemogelijkheid in het activiteitenaanbod en de dagbesteding. Het valt op dat zorgaanbieders voor cliënten met eenzelfde zorgzwaartepakket, wisselende kwaliteit leveren.

Hoe verder

De cliëntenorganisaties constateren dat zorgaanbieders de bedrijfsvoering over het algemeen op orde hebben. Nu is het tijd voor de volgende stap: meer regie bij de cliënt. Zorgaanbieders en cliënten/familieleden vinden het moeilijk om met elkaar in gesprek te gaan over de individuele invulling van het zorgzwaartepakket. De cliëntenorganisaties willen zich in de toekomst richten op het bieden van ondersteuning bij dit gesprek.

Het onderzoek

Landelijk Platform GGZ (LPGGz), patiëntenfederatie NPCF en Platform VG inventariseerden van eind 2009 tot begin 2011 wat cliënten merken van de zorgzwaartepakketten. Het project maakte deel uit van de monitor AWBZ van de gezamenlijke cliëntenorganisaties. Ruim 70 zorgaanbieders uit de langdurige GGZ, verstandelijk gehandicaptenzorg (VG) en verpleging en verzorging (V&V) deden mee. Meer dan 1100 individuele cliëntverhalen zijn verzameld. Daarnaast zijn in totaal 863 personen (cliënten, familieleden en medewerkers) geïnterviewd.

Welke cliënten hebben een zorgleefplan en welke winst levert dat op? Of zijn er vooral obstakels? Hoe is de invoering van het zorgleefplan voorbereid? Dat zijn vragen die in de enquête aan bod komen.

Betere afstemming op thuiszorg

Het invullen van deze enquete kost slechts enkele minuten. De uitkomsten van de enquête worden gecommuniceerd via www.zorgleefplanwijzer.nl. De betrokken partijen (V&VN, Zorg voor Beter, ActiZ, organisatie van zorgondernemers, en BTN (Branchebelang Thuiszorg Nederland)) willen de uitslag van de enquête gebruiken om de inhoud van de site nog beter af te stemmen op de thuiszorg. Onder de inzenders worden vijftien exemplaren van de Gids voor Zelfredzaamheid verloot.

Ga naar de enquete op www.zorgleefplanwijzer.nl