Vervanging

Na jarenlang intensief gebruik was mijn tillift behoorlijk versleten en niet meer zo betrouwbaar. Bij de jaarlijkse keuring werd hij dan ook als matig beoordeeld, wat inhield dat hij binnen afzienbare tijd zou moeten worden vervangen voor een nieuw exemplaar. Er was geen reden voor een ander type, met de oude tillift konden we inmiddels lezen en schrijven. Het zou dus echt moeten gaan om een vervanging. En zo werd dat opgeschreven in het keuringsrapport dat naar de gemeente zou gaan. Die heeft de tillift in bruikleen verstrekt en betaalt de jaarlijkse keuringen en het onderhoud.

Nogmaals gegevens opnemen

Een paar weken later werden we opgebeld door een van de plaatselijke toeleveranciers voor de Wmo met de vraag of ze konden komen kijken naar de huidige tillift. Zij zouden de nieuwe tillift gaan leveren en wilden weten om welk type en model het ging, de maten daarvan en welke accessoires er verder nog nodig waren. Kortom, aan hun was niets doorgegeven. De nieuwe tillift werd besteld bij de firma waar de gemeente oorspronkelijk zaken mee had gedaan en die de afgelopen jaren de tillift had gecontroleerd en onderhouden. Door de Europese aanbestedingsregels mocht de firma niet meer rechtstreeks leveren, dat werd nu gedaan door de plaatselijke toeleverancier.

Een nieuw model

Toen de bezorger de nieuwe tillift had gebracht, overhandigde hij de papieren en wilde vertrekken. “Neemt u de oude tillift dan niet mee?” En toen ontspon zich een merkwaardig gesprek: “Nee, die tillift is niet door ons geleverd, dus die neem ik niet mee, maar ik zal wel even vragen wat ermee moet gebeuren”. Na een telefonisch overleg bleek dat de tillift inderdaad niet meegenomen werd. Wat er verder wel mee moest gebeuren was ons probleem.

Bij het grofvuil

Dat wij geen plaats hadden voor twee tilliften was ook ons probleem. Daarop hebben wij de bezorger gevraagd of hij de tillift dan maar weer mee terug wilde nemen totdat er een oplossing was gevonden. Zo werd het toch een beetje hun probleem. De Wmo helpdesk moest kunnen vertellen wat te doen met de oude tillift, hij was immers van de gemeente. Maar daar bleek niets bekend te zijn over de tillift. Voor zover het de helpdesk betrof ging het om een ‘koop’lift en die konden we wel bij het grofvuil zetten. En dat leek ons nou weer zo wat. Vervolgens hebben wij de gemeente een officiële klacht ingediend over de gang van zaken.

Adequate medewerker

Enige dagen later werden we teruggebeld door een adequate medewerker die met één telefoontje aan de juiste man kon regelen dat de oude tillift zou worden meegenomen als de nieuwe werd aangeleverd. Zo simpel was het dus! Dat leveranciers door de Europese aanbestedingen iedere vijf jaar kunnen wisselen is vooral lastig voor Wmo-cliënten; langdurige leverancier-klant-relaties kunnen worden verstoord. Maar de consequentie voor gemeenten is dat zij in een makkelijk te ontsluiten database goed moeten bijhouden door wie welke middelen worden verstrekt. Bij de aanbesteding zelf moeten niet alleen afspraken worden gemaakt over de levering van hulpmiddelen en voorzieningen maar ook over het afvoeren daarvan. En is het nu echt zoveel goedkoper geworden? Want dat was toch het doel van Europees aanbesteden?

Het Hulpmiddelenboekje is een handzaam én populair zakboekje dat een overzicht van een groot aantal hulpmiddelen geeft. Je ziet onder andere welke hulpmiddelen er zijn, hoe ze eruit zien, wanneer ze wel en niet gebruikt kunnen worden, hoe je ze kunt verkrijgen en wat de belangrijkste onderhoudseisen zijn. Vanwege het Zorg voor Beter Verbetertraject GoedGebruik is het boekje nu geheel herzien.

Bestellen?

U kunt het Nieuwe Hulpmiddelenboekje bestellen op de website van Locomotion voor €2,70 per stuk. Bij bestellingen van meer dan 50 exemplaren zijn de kosten €2,35 per stuk.

Over GoedGebruik

GoedGebruik is een verbetertraject van Zorg voor Beter, gefinancierd door ZonMw en uitgevoerd door LOCOmotion in nauwe samenwerking met diverse partners (Actiz, VGN, GGZ Nederland, BTN, Vilans en Gezond&Zeker). Het doel van het verbetertraject is het bevorderen van de zelfredzaamheid van cliënten door beter en meer gebruik van hulpmiddelen en technologie.

Door het verblijf in ziekenhuizen en een blindeninstituut was ik vanaf mijn twaalfde jaar nogal op mezelf aangewezen. Daardoor moest ik mijn eigen boontjes wel doppen. Meestal vond ik dat als opgroeiende puber wel prettig en het heeft ertoe bijgedragen dat ik ook na mijn eenentwintigste de regie in eigen hand hield. En dat is gemakkelijk als je in een nieuwe stad gaat studeren, samenwoont en financieel min of meer onafhankelijk wordt. Achteraf gezien heeft mijn slechte gezichtsvermogen daar meer aan bijgedragen dan dat het een beperking is geweest. Braille had ik na verbetering van mijn gezichtsvermogen weliswaar niet meer nodig, maar gesproken boeken bleven nog steeds een noodzakelijke ondersteuning bij het vele leeswerk dat onderdeel uitmaakte van mijn studie psychologie.

Om je heen blijven kijken

Nadat tijdens die studie bij mij primair progressieve MS was geconstateerd, bleef ik gewoon uitkijken naar handigheidjes die mijn toenemende invaliditeit konden compenseren. Een pen werd een typemachine, die werd wat later weer elektrisch en met de introductie van de pc werd er nog meer mogelijk: met één vinger typen werd uiteindelijk dicteren en bestanden konden voortaan door de computer worden voorgelezen. Zo werd het omgaan met toenemende beperkingen voor mij een zoektocht naar passende voorzieningen en hulpmiddelen. Ik zag bijvoorbeeld tijdens een vakantie in Frankrijk iemand met een kleine handzame goodlooking rolstoel schijnbaar moeiteloos over een voetpad rollen terwijl ik niet meer verder kon lopen. Om het te realiseren was een gang naar de rechter nodig, maar zo ‘n rolstoel is er gekomen. En als je toch even ‘vastzit’ met je mogelijkheden, komt er altijd wel een praktische tip waarmee je dan weer verder kunt.

Juist zoeken naar compensatie

Die zoektocht werkt voor mij nog steeds therapeutisch en is daarmee veel effectiever dan de dooddoener die je veel hoort: “Je moet je vooral richten op de dingen die je nog wel kan”. Als je door fysieke beperkingen dingen niet meer kunt doen, moet je juist zoeken naar compensatie; zowel praktisch als psychisch. Je moet een tegenwicht vinden voor de beperkingen waar je last van hebt. Dan wordt die last veel minder zwaar en heb je niet het gevoel de grip op je leven te verliezen. Je kunt dan wel verder met je leven, hoewel niet meer op de gebruikelijke manier.

Levensles

Jong geleerd is oud gedaan: door het basale gevoel dat ieder kind wel heeft van ‘zelf doen’ te stimuleren en te ontwikkelen, heb ik eigenlijk spelenderwijs een manier gevonden om om te gaan met de toenemende achteruitgang die MS bij mij veroorzaakt heeft. Niet treuren over de zaken die niet meer gaan, maar blijven uitkijken naar nieuwe mogelijkheden die het leven toch weer de moeite waard maken.

Binnen Zorg voor Beter richt het Verbetertraject Zelfredzaamheid zich op meer zelfredzaamheid door beter en meer gebruik van hulpmiddelen en technologie. De informatie op www.goedgebruik.nl is bedoeld voor iedereen die wil werken aan zelfredzaamheid door de inzet van hulpmiddelen, zoals een opstatoilet, aangepast bestek, kleding of incontinentiemateriaal. Ook domotica kunnen zorgen voor veiliger en comfortabeler zelfstandig wonen, bijvoorbeeld door lichten die vanzelf aan en uit gaan, deuren die zonder kracht te openen zijn of communiceren met zorgverleners via beeldverbindingen.

Gebruik de ZelfredzaamheidsRadar

De ZelfredzaamheidsRadar is een hulpmiddel dat u samen met de cliënt invult en dat duidelijk maakt in hoeverre de cliënt zelfredzaam is. U geeft hierop u voor vijftien basisbehoeften, zoals veiligheid, contact met anderen of mobiliteit, aan hoe het gesteld is met de zelfredzaamheid van de cliënt. Het maakt direct inzichtelijk welke hulpmiddelen en technologie de cliënt kan gebruiken om zelfstandiger te leven. De ZelfredzaamheidsRadar voorkomt dat je te veel naar één detail kijkt en daardoor de samenhang met andere aspecten uit het oog verliest. Een cliënt kan bijvoorbeeld minder willen drinken, wat samenhangt met de angst om vaker naar het toilet te moeten en voor eventuele ‘ongelukjes’.

Vind slimme hulpmiddelen

Op www.goedgebruik.nl staan veel hulpmiddelen waarmee zorgprofessionals cliënten zelfredzamer kunnen maken of houden. Bij elk hulpmiddel staat de verpleegkundige indicatiestelling, de
mobiliteitsklasse, gebruiksbegrenzingen, informatie over de financiering, invloed op zelfredzaamheid, fysieke belasting en arbeidsproductiviteit. Ook staan bij elk hulpmiddel speciale aandachtspunten die handig zijn bij cliënten met extreem overgewicht. De site wordt continu bijgewerkt en aangevuld met nieuwe hulpmiddelen, plaatjes en filmpjes. U vindt hier ook nuttige publicaties, zoals het DoeBoekje of het nieuwe HulpmiddelenBoekje.

Voor een grote groep mensen met een beperking is het lastig om naar een café of restaurant te gaan. Als horecaondernemers rekening houden met deze groep en hun familie en vrienden, is dat niet alleen prettig voor hen. Voor de ondernemer zelf levert dit meer omzet op en een beter imago.

Eenvoudige maatregelen

De aanpassingen die voortkomen uit de checklist zijn niet kostbaar, ingrijpend of ingewikkeld. Het zit vooral in kleine aanpassingen en in de communicatie. De checklist biedt ondernemers en hun personeel hulp bij het verbeteren van de toegankelijkheid. Een kleine greep uit de checklist:
1. Vraag iemand of hij of zij iets nodig heeft en ga er niet automatisch van uit dat hulp nodig is
2. Maak oogcontact en kijk niet alleen naar de persoon áchter de rolstoel
3. Geef uw gasten de tijd.

Over AllesToegankelijk

In AllesToegankelijk werken ondernemers en mensen met beperkingen samen met kennisorganisaties en overheden om de toegankelijkheid van goederen en diensten substantieel te vergroten. 25 partnerorganisaties, waaronder Koninklijke Horeca Nederland, zetten zich in voor de verbetering van de toegankelijkheid van producten en diensten (alles wat je kunt kopen, huren of lenen). Vilans, kenniscentrum voor de langdurende zorg, is uitvoerder van het project. Behalve de website www.allestoegankelijk.nl is er een vraagbaak via e-mail of telefoon: info@AllesToegankelijk.nl of telefoon 0900-2882882 (5 cent per minuut).

Uit de rolstoel gevallen

Het is eigenlijk heel geleidelijk begonnen: vanwege mijn rolstoel kreeg ik ook een deuropener met zendertje waarmee ik de deur op afstand kon openen en sluiten. Dat was handig omdat je vanuit je rolstoel niet makkelijk bij het slot kunt komen of de deur aan de klink open trekt. Maar het werd pas echt een uitkomst toen ik uit mijn rolstoel was gevallen en nergens meer bij kon. Met het zendertje om mijn nek kon ik wel de deur openen toen er gebeld werd. De bezorger van de apotheek, want die was het, raadde me toen aan ‘thuiszorgalarmering’ aan te vragen bij de huisarts. Dat was het begin van mijn leven met domotica.

Eén apparaatje aan de rolstoel

In de loop der jaren ben ik steeds meer gaan vertrouwen op voorzieningen die samengevat ‘domotica’ worden genoemd. ‘Huisautomatisering’ wordt ook wel gebruikt en het omvat al die zaken die nodig zijn om vanuit je rolstoel of bed het huis te bedienen. Deuren, intercom, lichten, elektrische apparaten aan- en uitschakelen, radio en televisie, gordijnen, lamellen, zonwering en telefoon zijn toepassingen waarvan ik gebruik maak. Aanvankelijk door op een soort afstandsbediening toetsen in te drukken, maar omdat zelfs dat nu niet meer gaat, zet een apparaatje mijn gesproken commando’s om in infrarood signalen waarop de verschillende schakelaars en toestellen reageren. Activeer ik het apparaatje en zeg ik bijvoorbeeld: “licht” gevolgd door “1”, dan gaat het licht in de gang aan of uit.

Eenvoudige aanvraagprocedure

Voor hulpmiddelen die betaald worden vanuit het basispakket van je zorgverzekering, is de aanvraagprocedure in het algemeen betrekkelijk eenvoudig: de aanvraag moet worden ingediend door een arts, vergezeld van een door de cliënt geschreven motivering waarom het middel nodig is. Aanvraag en motivering moet je vervolgens indienen bij de zorgverzekeraar (Regeling Hulpmiddelen). Na een toewijzing gaat de aanvraag naar een door de verzekeraar gemandateerde leverancier van dat hulpmiddel en die verzorgt de afwikkeling. Bij een afwijzing kan je bij de klachtencommissie van die zorgverzekeraar in beroep gaan.

Geen toekomstmuziek maar realiteit

Door de toegenomen mogelijkheden, verschillende financieringstromen en voorzieningen die inmiddels ‘algemeen gebruikelijk’ zijn geworden, is het niet meer eenvoudig uit te maken wie wat moet betalen. Een deuropener is een woning-aanpassing en wordt daarom verstrekt vanuit de Wmo. Maar een deuropener in combinatie met andere voorzieningen die tot doel hebben de zelfredzaamheid te bevorderen, worden gefinancierd door de zorgverzekeraar. Helemaal lastig gaat het worden als de omgevingsbediening geïntegreerd wordt in de rolstoelbediening en je met je iPhone zowel die rolstoel als je omgeving kunt bedienen.

Een advies

Smartphones zijn zo langzamerhand ‘algemeen gebruikelijk’ en die kan je dus eventueel zelf betalen. Een rolstoel is een vervoersvoorziening van de Wmo. En omgevingsbediening valt, zoals gezegd, onder de Regeling Hulpmiddelen van de zorgverzekeraar. De combinatie is een totaaloplossing die handig gebruikmaakt van geïntegreerde technologie. Maar wie gaat die totaaloplossing betalen en hoe moet de indicatieprocedure daarvoor gaan verlopen?

Ik ben voor het slechten van financieringsschotten en een eenvoudige indicatieprocedure!

De ZelfredzaamheidsRadar vult u samen met de cliënt in. Om zelfredzaamheid te stimuleren bij uw cliënt, is het belangrijk dat u de volledige cirkel van zelfredzaamheid in beeld krijgt. De ZelfredzaamheidsRadar voorkomt dat je te veel naar een aspect kijkt en de samenhang met andere aspecten uit het oog verliest. Een cliënt kan bijvoorbeeld minder willen drinken, wat samenhangt met de angst om vaker naar het toilet te moeten en voor eventuele ‘ongelukjes’.

Hulpmiddelen

Voor alle basisbehoeften op de radar (domeinen) zijn hulpmiddelen of vormen van technologie beschikbaar. Vaak vallen hulpmiddelen zelfs in meerdere domeinen. Een beeldschermverbinding om met je zorgverlener te praten, kan niet alleen nuttig zijn om bijvoorbeeld controles makkelijker te maken, maar ook om contacten met anderen te leggen en het gevoel van eenzaamheid te beperken.

Verbetertraject Zelfredzaamheid

Het Zorg voor Beter Verbetertraject Zelfredzaamheid richt zich met name op de kracht van hulpmiddelen en technologie. Een hulpmiddel kan immers iemand die voorheen zorgafhankelijk was, weer zelfredzaam maken en de kwaliteit van leven gunstig beïnvloeden. Het doel is om instellingen in het hele land te helpen bij een effectievere inzet en beter gebruik van bestaande hulpmiddelen. Het verbetertraject wordt ondersteund met een website, diverse publicaties, instructiefilms en bijeenkomsten.

Gezond & Zeker

Zelfredzaamheid is dit jaar één van de belangrijkste thema’s van Gezond & Zeker. Je vindt er veel informatie over terug in het magazine, tijdens de Kennisdagen 2011 en op de website van Gezond & Zeker. U kunt zich nog aanmelden voor de Kennisdagen van Gezond & Zeker op 31 oktober en 1 november. Hier kunt u ook de Zelfredzaamheids Kennisroute volgen.

Het project GoedGebruik is bedoeld voor iedereen die wil werken aan zelfredzaamheid door goed gebruik van hulpmiddelen, zoals een opsta-toilet, aangepast bestek, kleding of incontinentiemateriaal. Ook domotica kunnen de zelfredzaamheid vergroten. Deze hulpmiddelen zorgen voor veiliger en comfortabeler zelfstandiger wonen, zoals lichten die vanzelf aan en uit gaan, deuren die zonder kracht open gaan of communiceren met zorgverleners via beeldverbindingen.

Vind slimme hulpmiddelen

Op www.goedgebruik.nl staan veel hulpmiddelen waarmee zorgprofessionals cliënten zelfredzamer kunnen maken of houden. Bij elk hulpmiddel staat de verpleegkundige indicatiestelling, de
mobiliteitsklasse, gebruiksbegrenzingen, informatie over de financiering, invloed op zelfredzaamheid, fysieke belasting en arbeidsproductiviteit. Ook staan bij elk hulpmiddel speciale aandachtspunten die handig zijn bij extreem obese cliënten. De site wordt continu bijgewerkt en aangevuld met nieuwe hulpmiddelen, plaatjes en filmpjes.

Collectieve vervoersvoorziening

Daar kwam verandering in met de invoering van de WVG in april 1994. Door die wet waren gemeenten verplicht te zorgen voor voorzieningen voor gehandicapten. Zo’n voorziening was het Aanvullend Openbaar Vervoer (AOV). Daarmee werd geregeld dat mensen die niet van het reguliere openbaar vervoer gebruik konden maken, niet meer thuis hoefden te blijven. De voorziening bestond eruit dat inwoners van de gemeente binnen die gemeente met busjes van deur tot deur konden worden vervoerd tegen het normale tarief voor openbaar vervoer. Na een moeizame start waarbij iedere gemeente haar eigen AOV moest ontwikkelen is de voorziening toch van de grond gekomen. Inmiddels is die voor mensen met beperkingen niet meer weg te denken uit iedere zichzelf respecterende gemeente.

Slechte start

Het AOV in Amsterdam werd aanvankelijk als extra bedrijfje ondergebracht bij het reguliere openbaar vervoer met als naam ‘Stadsmobiel’. De eerste ervaringen hiermee waren ronduit slecht! Het vervoer werd voor iedere burger beschikbaar gesteld, maar dat bleek direct al onhaalbaar. Iedereen wilde zich wel van deur tot deur laten vervoeren. Ook was het onwenselijk dat Stadsmobiel een directe concurrent werd van het reguliere Openbaar vervoer. We werden rondgereden door chauffeurs die het hadden geleerd bij de pakketpost en zo werden we ook behandeld; als pakketjes die van deur tot deur werden vervoerd. En vrijwel nooit op tijd: “het busje komt zo” heette het liedje.

Alle begin is moeilijk

Ondanks de slechte start werd het vervoer gaandeweg beter: de chauffeurs kregen een betere opleiding, de gemeente verbeterde de auto’s en vastzetsystemen voor rolstoelen, de logistiek werd zoveel mogelijk geautomatiseerd en het vervoer van echt kwetsbare personen werd zelfs uitbesteed aan het zittend ambulancevervoer. Na tien jaar afzien, klagen en intensief overleg begon het AOV zodanig aanvaardbaar te worden dat er steeds meer vraag naar ontstond. Het aantal gebruikers, het volume, nam toe en ging daarmee onder de Europese regels vallen die gelden voor het inkopen door de overheid van producten en diensten. In 2006 ging de gemeente Amsterdam ertoe over het aanvullend openbaar vervoer Europees aan te besteden…

Opnieuw ongemak

En daarmee werd de klok twaalf jaar teruggezet en begon een periode van afzien, klagen en intensief overleg opnieuw. Het zittend ambulancevervoer werd uit de markt geprijsd, dat moest nu worden overgenomen door Stadsmobiel en het ‘van deur tot deur vervoer’ werd overgenomen door een nieuwkomer die nog geen ervaring had in Amsterdam. Zij kregen drie jaar de tijd hun AOV op te zetten. Stadsmobiel, als plaatselijke uitvoerder van het ‘van kamer tot kamer vervoer’ voor extra kwetsbare personen paste zich goed aan. De nieuwkomer had daar veel meer moeite mee, maar de gemeente verlengde desalniettemin de beide contracten met 2x één jaar. En nu zijn we dus na vijf jaar weer terug bij een redelijk goed functionerend AOV. Het vertrouwen neemt weer toe en de gebruikers zijn tevreden.

En weer aanbesteden….

Kosten verlagen, kwaliteit verhogen en milieueisen: met dat pakket van eisen is de voorlopige gunning bekendgemaakt en nu moet het dus weer opnieuw! Connexxion, de nieuwkomer van vijf jaar geleden mag het nog wel een keer proberen, maar de tevreden klanten van Stadsmobiel zullen nu vervoerd gaan worden door andere vervoerders. Vervoerders die geregisseerd gaan worden door Transvision, een landelijk opererende ‘vervoersregisseur’ die zich in Amsterdam gaat toeleggen op kleinschalig stadsvervoer van kwetsbare burgers. Voorwaar, een vertrouwenswekkend vooruitzicht!

Waanzin

Hoe lang gaat het nu weer duren voordat wij ons met een gerust hart kunnen toevertrouwen aan vervoerders? Met de zekerheid dat we zonder problemen worden opgehaald en begeleid naar de plaats van bestemming? Is het nu echt nodig dat kwetsbare burgers voor de derde maal worden geconfronteerd met opstartproblemen, onhandige chauffeurs die de weg in de stad nog niet kennen en lange wachttijden omdat de logistiek nog niet op orde is. Is ‘Europese aanbesteding’ niet gewoon geldverspilling in een tijd van bezuinigingen en een drogreden om het toch weer even anders te kunnen doen? Waarom Amsterdam het huidige AOV niet en de PGB-regeling wel wil continueren, is mij een raadsel.

Zorgverleners staan er vaak niet of onvoldoende bij stil dat cliënten nog veel zelf kunnen. “Jammer”, vindt Hanneke Knibbe van advies- en onderzoeksbureau Locomotion, “want zelfredzaamheid is net zo belangrijk voor de kwaliteit van leven als het al dan niet hebben van een ziekte.” Zorgverleners nemen taken en regie volgens haar in een te vroeg stadium over. Dit werkt onnodige en een steeds grotere afhankelijkheid van zorg in de hand.

Geen verwijten

Als projectleider van het project ‘Samen Werken Ervaren en benutten van de meerwaarde van je eigen aanwezigheid, houding en werkwijze in het directe cliëntencontact’ weet Knibbe dat zorgverleners niets valt te verwijten. “Het is hun basishouding om mensen te helpen. Maar uiteindelijk hebben cliënten er meer aan wanneer ze worden gestimuleerd zelf dingen te blijven doen. Voor veel mensen is dat een voorwaarde voor een gelukkiger leven.”

Bewuster maken

Tot nu toe was er binnen het onderwijs weinig aandacht voor het stimuleren van zelfredzaamheid. Knibbe: “Aankomend zorgverleners zijn zich veelal onvoldoende bewust van hun eigen mogelijkheden en dan is het ook logisch dat hier kansen blijven liggen.” Het belangrijkste doel van het project is daarom om studenten bewuster te maken van hun eigen rol. “Met kleine aanpassingen in de eigen houding, een goede timing, juiste intonatie in de stem, gebruik van ritme en door bijvoorbeeld de cliënt een zelfstandiger rol te geven tijdens het wassen kunnen verzorgenden al grote effecten bereiken.”

Secondes die tellen

Een voorbeeld: een verzorgende in een verpleeghuis heeft het idee dat een cliënt méér kan dat hij feitelijk doet, bijvoorbeeld zelf opstaan uit een stoel. “Door hem op een bepaalde manier te benaderen, met open handen, oogcontact en uitnodigend taalgebruik en niet meteen hup, onder de armen en helpen te gaan staan, kun je als verzorgende iemand stimuleren de mogelijkheden te benutten die hij nog heeft”, aldus Knibbe. “Dit kost iets meer tijd, maar kan net zoveel bijdragen aan de zelfredzaamheid als een hulpmiddel als de sta-op-stoel. Het zijn deze secondes die voor de cliënt het verschil maken.”

Onderwijspakket

Tijdens het project krijgen docenten van scholen in de regio’s Utrecht, Amersfoort, Leiden en Flevoland de beschikking over een speciaal onderwijspakket. De thema’s komen uit de praktijk zelf. Te denken valt aan het stimuleren van de opsta-beweging door een uitnodigende houding, maar ook bijvoorbeeld het voorkomen van weerstand bij aan- en uitkleden. Hoe docenten het pakket in hun klas inzetten is een vrije keuze, want het pakket is zowel in zijn geheel als modulair te gebruiken.

Blended learning

De bedenkers van het lesprogramma zijn zelf zorgprofessionals. Zij weten wat er speelt en waaraan studenten behoefte hebben. “Aan ondersteuning in woord én in beeld bijvoorbeeld”, legt Knibbe uit. In het project worden daarom verschillende YouTube-filmpjes gemaakt. Ook bevat het onderwijspakket e-learning modules, zodat studenten kunnen studeren waar en wanneer ze dat willen. De keuze voor de blended learning methode – een mix van zelfstudie, klassikaal onderwijs en begeleiding via e-learning – is een bewuste. “Het is een toekomstvast leerconcept en bevat alle ingrediënten die nodig zijn voor een eigentijds kennistraject.”