Jaren geleden, toen net de 24-uurszorg in de wijk zijn intrede deed, was het heel normaal wanneer ik bijvoorbeeld op zondagochtend half tien meneer Sikkes kwam wassen. Mevrouw Sikkes kon dan naar de kerk, ik waste en paste tegelijkertijd op meneer Sikkes en zette iets voor half elf het koffiezetapparaat aan zodat mevrouw Sikkes bij thuiskomst een lekker kopje koffie wachtte. Héérlijke verwennerij vond ze dat. Even geen zorgen om haar man, een professional die zorg biedt en tegelijkertijd even op kan passen. Voor mij een kleine moeite, voor haar een groot plezier. Op deze manier had zij even een moment van ontspanning, waardoor ze er weer even tegenaan kon.

Een tijd later mocht dit niet meer. Een kopje koffie zetten hoorde niet binnen het takenpakket van de verpleegkundige. Het paste niet meer binnen de moderne stopwatchzorg. Maar sinds ik als casemanager dementie aan het werk ben, ligt mijn takenpakket soms weer heel erg breed en is het een ontzettend variabel pakket. En ik ben blij dat ik de vrijheid heb om de taken op mijn manier uit te voeren.

Vragen opschrijven

Zo kwam ik tijdens de warme zomerdagen bij familie Kraaijenveld. Mevrouw is ruim 25 jaar jonger dan haar dementerende echtgenoot. Het is voor haar af en toe zo afschuwelijk moeilijk dat haar lieve echtgenoot steeds verder in zijn eigen wereld ‘verzinkt’…steeds verder bij haar vandaan. Ik heb haar geadviseerd om een lijstje te maken met vragen erop die ze mij wil stellen. Al pratend probeer ik meestal samen met mevrouw een antwoord te vinden op haar vragen.

Vandaag staat er een wel heel vreemde vraag tussen;
Kat ontvlooien?
Ik vraag haar wat ze daar mee bedoelt. “Je vindt het misschien wat vreemd”, zo begint ze haar verhaal, “maar Lotje, onze poes betekent ontzettend veel voor mij en mijn man. Maar het ontvlooien middels drupjes in de nek lukt ons niet meer sinds mijn man die afschuwelijke ziekte heeft. Misschien wat een raar probleem, maar met deze warmte wel een echt levensgroot probleem!”.

In de houdgreep

Ik hoef niet lang na te denken, het zal wel niet in mijn takenpakket zitten……“Haal Lotje maar van boven”, antwoord ik kordaat. “Maar ze is wel boos naar vreemden toe hoor”, zegt mevrouw Kraaijenveld nog wat aarzelend. “Ik ben echt niet bang voor katten, haal haar maar naar beneden”, is mijn antwoord. Mevrouw Kraaijenveld loopt naar boven en haalt Lotje op, vervolgens houdt ze de blazende Lotje in de houdgreep en ik doe de drupjes snel en vakkundig in de nek. Zo, dat is één probleem minder op het briefje.

Meneer Kraaijenveld staat er wat verbouwereerd bij te kijken, zijn Lotje en dan zo in de houdgreep door die beide dames? Hij wordt er een beetje onrustig van. Mevrouw Kraaijenveld bedankt me spontaan met een dikke kus, het was toch zo’n groot probleem voor haar. Dat ik dat zo makkelijk even op kan lossen. Ik verzeker haar dat ik in de maand augustus, wanneer we onze volgende afspraak gemaakt hebben, de drupjes weer samen met haar ga geven.

Want op dit moment hoort het ontvlooien van Lotje voor mij bij de normen van het leveren van verantwoorde zorg.

Mevrouw Zweringa wil liever niet iedere dag gewassen worden, en wil niet dat ‘jan en alleman’ zich met hen gaat bemoeien. En dan noemt ‘men’ dat: zorgwerend.

Een luisterend oor

Ik kom regelmatig langs om te zien of meneer de zorg voor zijn vrouw nog een beetje aan kan.
De zorg zoals hij die op zijn eigen manier wenst te verlenen. Met af en toe een beetje hulp van de thuiszorg. En ik bied hen een luisterend oor, omdat het soms zo moeilijk is om te zien hoe zijn lieve vrouw steeds meer beperkt wordt door haar ziekte.

Prachtige eigen wereld

Vanochtend bracht ik weer een bezoekje. Het laatste voor mijn vakantie. Ze laten mij toe, in hun eigen prachtige wereld. Ja, prachtig vind ik hun wereld. Ontdaan van allerhande poespas. Hun wereld is puur. Mevrouw Zweringa heeft waarschijnlijk Lewy Body dementie. Een diagnose door een specialist is nooit gesteld, want naar de stad willen ze niet. En in de stad, daar staat het ziekenhuis. Maar ze redden het thuis nog met zijn tweeën. Ze wonen op het Friese platteland in een oude boerderij. De boerderij waar heit en pake al vele decennia lang hebben geboerd.

Klein geluk

Vorige week heeft de kat, in de kamer waar mevrouw Zweringa slaapt, een nestje jonkies gekregen. Genieten doet mevrouw Zweringa hiervan, vanuit haar bed kan ze het kroost zien liggen. Het is misschien niet volgens de standaard normen en waarden, maar ik vind het wel mooi. Mevrouw Zweringa zelf heeft nooit kinderen gehad, ze heeft zelf nooit mogen ervaren hoe het is om een babytje aan de borst te hebben. Met tranen in de ogen kijkt ze vanuit haar bed naar moeder poes die zo vlak bij haar vijf kleine poesjes ligt te zogen.

Dank zonder woorden

Vanochtend vroeg, voordat het echt “te heet buiten werd” zijn we samen, mevrouw Zweringa achter de rollator en ik ernaast naar het weiland gelopen. Het kostte heel wat inspanning, maar we hebben het gered. Ze wilde de koeien zo graag zien, want die liepen vanochtend weer eens lekker buiten in het weiland dicht bij huis. Haar ogen straalden, toen ze op de rollator zittend het vee in het weiland zag grazen. Na deze moeizame tocht bracht ik haar buiten op de oude verweerde tuinbank een welverdiend kopje koffie. Ikzelf ging ernaast zitten, en toen kwam daar Zweringa aangelopen. Uit de kelder een oud roestig dienblad opgescharreld, met twee kopjes koffie en drie gevulde koeken.
Zijn dank je wel zonder woorden, uitgedrukt in een kopje koffie met koek. Zorgwerend….

Douchen, dat willen meneer en mevrouw Zweringa beide liever niet. Maar zorg ontvangen op een andere manier dan wij gewend zijn te geven, dat willen ze maar al te graag!

Zolang ik nog op deze manier kan werken, zonder moeilijke indicatiestellingen geniet ik van dit stuk vrijheid zonder er misbruik van te maken.

Ondenkbare gebeurtenis

Afgelopen week werden we hier in Friesland en natuurlijk ook in de rest van Nederland opgeschrikt door het krantenbericht dat een 50-jarige man in het Friese dorpje Minnertsga maar liefst vier jaar lang onopgemerkt dood in zijn huis heeft gelegen. Hoe is dat in vredesnaam mogelijk? Zoiets verwacht je in een grote stad, waar mensen anoniem kunnen wonen. Maar niet in een dorp, waar de sociale controle nog groot is. Maar ook daar kan zoiets gebeuren…

Begeleiding zonder indicatie

Ook ik bemerk binnen mijn werk als case manager dementie dat zoiets kan gebeuren. Afgelopen week nog kreeg ik een telefoontje van een huisarts. Hij had van mij een brief gekregen over een patiënt van hem, welke ik als case manager begeleid. De huisarts vroeg zich af waarom ik bij deze meneer kwam, hij had toch geen indicatie? Nee, dat klopt. Meneer heeft geen indicatie, en gelukkig hoeft dat voor mijn begeleidingswerk (nog) niet. Maar ik vind het nodig dat ik af en toe even bij meneer langs ga en een praatje maak.

Opeens alleen

Meneer Bos is 88 jaar en woont alleen op een boerderij, een flink eind buiten het dorp. Ik ben bij familie Bos gekomen omdat meneer Bos zijn zus dementerend was, een andere zus woonde ook op de boerderij. De ene zus is een paar weken geleden overleden, de dementerende zus is opgenomen in een verpleeghuis. Binnen een paar weken tijd was meneer Bos zomaar ineens alleen op de boerderij. Af en toe komt er eens een kennis bij hem kijken, maar deze kennis is ook al op leeftijd. Ik zie, dat het daar niet echt goed gaat. Professionele hulp accepteert meneer Bos echter niet.

Een oogje in het zeil houden

Gelukkig accepteert meneer Bos wel dat ik af en toe langs kom. Op deze manier kan ik een klein beetje een oogje in het zeil houden. Strikt gezien, zal hij wel niet helemaal onder mijn cliëntenbestand horen. Maar ik ben “binnen” en hij accepteert mij. En vanuit deze vertrouwensrelatie, kan ik binnenkort vast wel een aantal zaken gedaan krijgen. En dat voel ik als een deel van mijn verantwoordelijkheid als case-manager dementie. Want ik hoop niet dat ik ooit zoiets hoef mee te maken als wat afgelopen week in Minnertsga is gebeurd!

Vanmiddag was ik bij een echtpaar van ongeveer 80 jaar. Mevrouw is beginnend dementerend en heeft in het verleden een beroerte gehad. Alles gaat niet meer zoals ze graag zou willen, maar ze is gelukkig met haar bestaan. Haar man is nog kerngezond. Hij runt nog altijd zijn eigen boerenbedrijf op zijn eigen manier. Zoals hij en zijn vader en zijn pake (opa) dat al vele decennia lang hebben gedaan.

Een echt boerenbedrijf

Als ik binnen kom, lijkt het alsof de tijd 40 jaar heeft stil gestaan. Een echt boerenbedrijf uit vervlogen tijden, hier lopen nog koeien met horens. Binnen ruikt het naar de boerderij, volgens mij zit de boerderijgeur overal in verweven. Een zuster van de dagverzorging had vorige week tegen mevrouw gezegd dat ze stonk.. niet zo netjes.

Vaker douchen

Voortaan moest mevrouw vaker gedoucht worden, dan zou ze wel niet meer zo “ruiken”. Ook haar haren moesten vaker gewassen, want ook die roken naar de boerderij. Mevrouw is het hier niet mee eens en haar echtgenoot al helemaal niet, want dan gaat de permanent er zo snel uit. En die permanent heeft ze duur betaald. Maar de zuster heeft even doorgezet. Nu wordt mevrouw vaker gedoucht, en ook de haren worden bij iedere douchebeurt gewassen. De zuster van de dagverzorging is hier gelukkig mee. Maar of mevrouw en meneer er ook gelukkig mee zijn?

Verplicht ontharen?

Meneer en mevrouw komen nog uit een tijdperk dat ze één keer per week in de tobbe gingen, en nu worden ze geacht drie keer per week te douchen. En dat zegt dan een zuster die wel veertig jaar jonger is… Als ik het erf afrijd denk ik nog eens na over die douchebeurten. Wat zouden ze later met mij doen als ik alles niet meer zo goed weet? Douchen doe ik wel iedere dag, maar… De jongelui van tegenwoordig halen het scheermes of ontharingscrème over het hele lichaam. Misschien zeggen ze later tegen mij: “mevrouw Kuipers, we gaan uw benen, oksels en schaamhaar drie keer per week scheren. Want dat kunt u echt niet laten groeien, dat is absoluut niet hygiënisch” Ik denk dat ik me met hand en tand ga verzetten, maar uiteindelijk zal ook ik wel akkoord gaan. Want eigenlijk zal ik toch ook wel heel erg afhankelijk zijn van de zuster.

Bijna vier jaar ben ik nu al ambassadeur van de ouderenzorg voor het project ‘Trots op zorg’. Via mijn eigen weblog www.ambassadeursijke.nl probeer ik mijn beroepstrots uit te dragen. Al meer dan 500 leuke, grappige, ontroerende verhaaltjes heb ik in de loop van de jaren geschreven. Ondanks alle negatieve berichten in de media probeer ik de positieve kant van de zorg te belichten. Want het werk dat we doen in de ouderenzorg is zo fantastisch mooi! Dat kan ik wel zeggen als ouwe rot in het vak met bijna 30 jaar ervaring.

Schrijnend

Maar heel soms zakt ook mij de moed wel eens in de zorgschoenen. In Zuidwest Friesland zijn we sinds begin dit jaar bezig case-management dementie in te voeren. De opdracht is om mensen met beginnende geheugenproblematiek tot aan hun opname te begeleiden in het zorgtraject. Prachtig en zinvol werk om te doen. Helaas kom ik af en toe schrijnende toestanden tegen. En ook hier lopen we tegen financieringstekorten aan…..

Rekensom

Een schatting leert me dat er in het zuidwesten van Friesland waarschijnlijk zo’n 2000 mensen met geheugenproblemen zijn. Binnen het project is iets minder dan 3 fte’s aan casemanagers beschikbaar. Een case manager met een full-time baan kan 50 cliënten begeleiden. Een makkelijke rekensom… Het case-management goed neerzetten is op deze manier een moeilijke, misschien wel een onmogelijke klus!

The sun

Blijf dan maar eens op een positieve manier over de ouderenzorg schrijven…. deze gedachten tollen door mijn hoofd tijdens de rit naar Utrecht. Ineens hoor ik het fantastische nummer van Elton John en George Michael op de radio: “Don’t let the sun go down on me”. Ik zet de radio keihard. Het lost niets op, maar het helpt me wel om de dag met een beter gevoel te beginnen!

Op dit moment zijn er 250.000 mensen met dementie; dat aantal gaat de komende jaren verdubbelen. Er wordt veel onderzoek gedaan rond de zorg voor de groeiende groep mensen met dementie. De ruim een miljoen mensen die als familielid of zorgprofessional de zorg verlenen, zijn echter onvoldoende op de hoogte van de laatste wetenschappelijke inzichten en de toepassing daarvan in de zorgverlening.

Handige inzichten

Enkele voorbeelden van nieuwe wetenschappelijke inzichten zijn:

• Uit meerdere onderzoeken blijkt dat bewegen de ontwikkeling van dementie kan remmen. Toch weten veel familieleden en verzorgenden dit niet en handelen daar niet naar.
• Er is veel onderzoek gedaan naar licht en dementie. Licht heeft invloed op het welbevinden en het dag-nachtritme. Een goed dag-nachtritme kan veel probleemgedrag voorkomen. Licht werkt ook preventief en genezend bij depressies. Veel mensen met dementie zijn ook depressief.
• Rond eten zijn diverse onderzoeken gedaan. Zo blijkt dat de sfeer in de omgeving (de ambiance) invloed heeft op het eetgedrag en daarmee op de gezondheid en het welbevinden van mensen met dementie. Toch wordt op veel plekken thuis en in instellingen onvoldoende aandacht aan de ambiance tijdens het eten gegeven.
• Er zijn diverse onderzoeken gedaan naar moderne hulpmiddelen, zoals personenalarmering, GPS-systemen, sensortechnologie e.d. De kennis uit deze onderzoeken is slecht bekend en mede daardoor is er weerstand tegen moderne hulpmiddelen, vooral onder zorgverleners.
• Uit onderzoek is gebleken dat mensen met dementie nog steeds een lerend vermogen hebben, maar dat dit leren wel op een andere manier werkt dan bij mensen die niet dementeren. De meeste verzorgenden en familieleden weten dit niet. Bij de behandeling en verzorging kan deze wetenschap veel uitmaken.

Zoekmachine

Het project om onderzoeksresultaten en toepassingen beter beschikbaar te maken, wordt uitgevoerd door het Alzheimercentrum van VU medisch centrum en zorginnovatiebureau DAZ. Zij zorgen ervoor dat de officiële onderzoeksrapporten en hun samenvattingen in een makkelijk toegankelijke zoekmachine worden geplaatst.

Vertaling naar de zorgpraktijk

Ook vinden voor meerdere onderwerpen groepsgesprekken plaats tussen de onderzoekers en de familieleden en zorgverleners, die met de onderzoeksresultaten aan de slag zijn gegaan. Naar aanleiding van deze groepsgesprekken worden inspirerende webpagina’s gebouwd. Op deze manier maken de partijen een vertaling van de onderzoeken naar de dagelijkse zorgpraktijk. Een commissie van onderzoekers en praktijkdeskundigen, onder voorzitterschap van Prof. Dr. Philip Scheltens, directeur van het Alzheimercentrum van VU medisch centrum, begeleidt dit project.

www.moderne-dementiezorg.nl

Moderne-dementiezorg.nl is een snel groeiend portal met informatie over dementiezorg. De website beoogt een belangrijke informatie- en inspiratiebron te zijn voor iedereen die zich bezighoudt met dementiezorg. Op dit moment staan op deze website onder andere bijna 200 films over dementiezorg en een zoekmachine naar hulpmiddelen bij dementie.

Vaak genoeg zie en bemerk ik, dat ze het of zelf nog weer vergeten, of denken dat het zo’n vaart wel niet zal lopen. Heel veel mensen om hen heen zijn ziek, maar zelf zijn ze gelukkig nog helemaal gezond! Op de omgeving heeft het daarentegen een hele andere impact.

Gedwongen afscheid

Soms is daar opluchting, eindelijk vallen de puzzelstukjes op de plaats… “Ik snapte er helemaal niks van, waarom mijn vrouw de laatste jaren zo aan het veranderen was. Vroeger wilde ze er altijd graag op uit, maar de laatste tijd blijft ze het liefst thuis. Dat is natuurlijk het gevolg van haar ziekte!” Niks is zo erg als leven in onzekerheid. Maar ook al accepteer je dan dat je partner of één van je ouders aan deze ziekte lijdt, het is en blijft ontzettend moeilijk om daar dan mee om te gaan. Ik hoor zo vaak de zin: “ik moet, terwijl ze nog leeft afscheid nemen van mijn moeder”.

Nare samenloop van omstandigheden

Zo kreeg ik afgelopen week een telefoontje van een dochter van wie de moeder sinds kort de diagnose Alzheimer gekregen heeft. De dochter woont niet echt in de buurt van haar moeder, maar komt haar toch minstens eens per week opzoeken. Maar nou is er plotseling een kink in de kabel gekomen. De dochter heeft een knobbeltje in haar lies ontdekt, bij nader onderzoek blijkt dit een uitzaaiing te zijn van een kwaadaardige tumor die elders in haar lichaam aan het woekeren is. Na de ontdekking was ze ten einde raad, het voelde alsof de grond onder haar voeten weggeslagen werd. Ze zocht troost bij haar man en kinderen, en probeerde eigenlijk (zei het tevergeefs) ook nog wat steun van haar moeder te krijgen.

Geen moeder meer

Afgelopen zondag was ze met haar man naar haar moeder gegaan om het vreselijke nieuws te vertellen. Moeder reageerde in eerste instantie geschokt, maar nog geen half uur later was ze het hele verhaal vergeten en vertelde ze lachend een verhaal over een gebeurtenis op de dagverzorging.
Het hele verhaal over het ziek zijn van de dochter was weg… De volgende dag probeerde de dochter nog eens via een telefoongesprek haar moeder te vertellen van haar angst voor die vreselijke ziekte. Het drong niet door. Ontzettend verdrietig werd de dochter hiervan, ongeloof, onbegrip. Ik heb via de telefoon haar verhaal aangehoord en geprobeerd ondersteuning te geven. Wat moet het op zo’n moment vreselijk zijn om op deze manier afscheid te moeten nemen van je moeder, niet meer dochter kunnen zijn.

Maar noem op een sollicitatiegesprek maar eens een goed voorbeeld, er schoot me op dat moment tenminste niet echt een leuke creatieve oplossing te binnen. Nu ik zo’n twee en een halve maand werkzaam ben als case manager dementie denk ik vaak, wat zou ik graag eens even met de sollicitatiecommissie om tafel willen. Wat zou ik ze een hoop creatieve oplossingen kunnen vertellen. Want één ding weet ik nu wel héél zeker, als je als case manager dementie werkzaam bent, moet je ontzettend creatief in je denken en in het bedenken van oplossingen zijn.

Geen hulp accepteren

Een klein voorbeeldje van afgelopen week. Mevrouw Bouma wordt sinds maart door mij als case manager begeleid. Ik ben door de praktijkondersteuner van de huisarts benaderd om eens een kijkje bij deze mevrouw te nemen. Mevrouw Bouma heeft kind nog kraai op de wereld en kwam een tijdje geleden bij de huisarts op het spreekuur omdat ze wel eens iets vergat. Inmiddels ben ik erachter dat ze heel veel dingen vergeet, maar hulp wil ze absoluut niet. Ze heeft het wel geaccepteerd dat ik af en toe eens langs kom. Ze ziet me geloof ik als een soort van vriendin.

Persoonlijke verzorging

Nou had ik haar eindelijk zover, dat ze accepteerde dat er af en toe eens iemand langs zou komen om eens een boodschapje of een huishoudelijk klusje samen met haar te gaan doen (individuele thuis begeleiding)….blijkt dat er bij het CIZ een fout is gemaakt en mevrouw geïndiceerd is voor twee uren per week persoonlijke verzorging in plaats van 3 uren individuele begeleiding. Deze indicatie kan niet worden omgezet in begeleiding, daarvoor moet ik dan weer een nieuwe aanvraag doen welke weer zes weken op zich kan laten wachten.

Lastige boodschap

Ik heb dus de persoonlijke verzorging in eerste instantie maar geaccepteerd voor mevrouw Bouma, komt er in ieder geval één keer per week iemand extra bij haar langs. De thuiszorg heb ik hierover ingelicht, dus dat zit wel goed. Maar nu nog mevrouw Bouma inlichten. Ik rijd op vrijdagochtend naar haar toe en kan maar niet bedenken hoe ik deze boodschap nu moet brengen. Ik bel aan, het duurt even voor mevrouw Bouma de deur voor mij opent. Zo te zien is ze is blij mij te zien. We zetten samen een kan koffie en dan stuur ik langzaam het gesprek op de op handen zijnde douchebeurt.
Zoals ik al had verwacht, wil ze hier niks van weten. Dat kan ze allemaal nog makkelijk zelf.

Verjaardagscadeau!

Ineens weet ik hoe ik het moet brengen…. Ik zeg tegen haar dat ik haar op haar leeftijd zo graag af en toe een beetje wil verwennen en dat ze het maar moet zien als een cadeautje voor haar verjaardag van mij ( 4 mei was ze jarig).. En hoe is het mogelijk, dat aanbod accepteert ze. Ze vindt het een fijn cadeau en geeft me spontaan een zoen.

Creatief zijn….ik denk dat ik zo langzamerhand ontzettend creatief ben!

Bijna 30 jaar geleden ben ik als 18-jarig groentje gestart met de inservice opleiding voor A-verpleegkundigen. Een soort van ‘werken en leren’. Mijn doel was om, als ik gediplomeerd verpleegkundige was, als kinderverpleegkundige te gaan werken. Maar soms lopen zaken anders dan je van tevoren zou kunnen bedenken.

Anders dan verwacht

Zo kwam ik erachter dat zieke kinderen heel anders zijn dan gezonde kinderen. En dat ik werken op de kinderafdeling veel minder leuk vond dan ik eigenlijk verwacht had. Zodoende belandde ik op een chirurgische afdeling. Vervolgens trouwde ik en we kregen ons eerste kindje. In die tijd was werken in een ziekenhuis volgens wisselend rooster en het moederschap een moeilijke combinatie. Daar kwam nog eens bij dat binnen het bedrijf waar mijn man werkzaam was, de mogelijkheid tot part-time werken absoluut niet mogelijk was. Zijn baas wilde eigenlijk wel heel graag dat ik stopte met werken zodat hij mijn man op ieder wenselijk moment voor een buitenlandse klus op reis kon sturen.

Van thuiszorg

Vanuit deze situatie koos ik om in de thuiszorg te gaan werken, dit was makkelijker met thuis te combineren. Er was wel één maar aan verbonden, ik moest bereid zijn de MGZ (maatschappelijke gezondheidszorg) te gaan volgen. Zo gezegd zo gedaan, twee jaar studie aan de Rijks Universiteit te Groningen en ik had mijn papiertje wijkverpleegkundige op zak. In deze periode kwam ik erachter dat je nooit te oud bent om te studeren! Stilstand leidt tot achteruitgang, ook binnen de zorg.

Naar nacht- en mantelzorg

Na een kleine tien jaar in de thuiszorg te hebben gewerkt nam ik even een korte ‘time-out’. Om vervolgens binnen de ouderenzorg als nachtverpleegkundige weer aan de slag te gaan. Deze nachtzorg was weer gemakkelijk te combineren met mijn gewijzigde thuissituatie. Inmiddels was namelijk mijn hoogbejaarde zorgbehoeftige moeder deel gaan uitmaken van ons gezin. In deze periode kwam ik erachter dat er iets miste in ‘zorgland’, namelijk iemand die een totaal overzicht binnen de verschillende zorgaanbieders had. Maar om hier op dit moment zelf iets mee te doen, daarvoor had ik het echt te druk.

Opleiding geriatrische verpleegkunde

Na drie jaar intensieve zorg kwam mijn moeder te overlijden en brak voor mij het moment aan om me te oriënteren op wat ik nu eigenlijk binnen de zorg graag zou willen. Altijd nachtdiensten draaien is ten eerste niet zo gezond en ten tweede had ik behoefte aan meer uitdaging. Eigenlijk zou ik graag weer aan de studie willen, maar mijn werkgever wilde/kon daar op dat moment geen budget voor vrijmaken. Ik heb toen de knoop doorgehakt en besloten niet te wachten tot er financieel betere tijden zouden aanbreken. Van een deel van de erfenis van mijn moeder heb ik toen zelf de opleiding tot geriatrisch verpleegkundige bekostigd, en deze opleiding naast mijn baan als nachtverpleegkundige gedaan. Ik moet zeggen dat het behoorlijk pittig was, maar mede dankzij het thuisfront is het gelukt.

Case-manager dementie!

Tijdens mijn stage in de ouderenpsychiatrie kwam ik erachter dat er op korte termijn een project case-manager dementie bij mij in de omgeving zou starten. Bij mijn leidinggevende heb ik toen aangekaart dat dit een functie was die prachtig bij mijn opleiding zou aansluiten. En zo is het balletje gaan rollen, toen ik mijn papiertje eindelijk op zak had….rolde ik bijna ‘vanzelf’ in deze prachtige baan van casemanager dementie. Daarom is en blijft mijn motto: Blijf investeren in jezelf!

Tachtig procent van de mantelzorgers van mensen met dementie is overbelast of loopt een risico op overbelasting. En hoewel bijna alle mantelzorgers professionele hulp ontvangen, schiet die hulp voor 67% tekort. Het Trimbos-instituut, Stichting Geriant en Alzheimer Nederland hebben om die reden eind 2008 de website www.dementiedebaas.nl gelanceerd. De website speelt in op de behoefte aan meer informatie, advies en zorgcoördinatie én biedt een online cursus voor mantelzorgers. Nog niet eerder werden in Nederland mantelzorgers op deze wijze digitaal geholpen. Maar ook wereldwijd is de site dus uniek en blijkt in een behoefte te voorzien.

Internationale erkenning

Anne Margriet Pot, programmahoofd Ouderen bij het Trimbos-instituut, nam mede namens Stichting Geriant en Alzheimer Nederland de prijs in ontvangst. De prijs werd uitgereikt tijdens het 25ste jaarlijkse Internationale Alzheimer Conferentie in Thessaloniki, Griekenland. Pot: “Door deze internationale erkenning hoop ik dat de internethulpverlening aan mantelzorgers van mensen met dementie zich snel zal verbreiden, ook in het buitenland.”

prijs

De jury van de internationale prijs, bestaande uit professionals, de vorige prijswinnaar plus vertegenwoordigers van Alzheimer’s Disease International en Fondation Médéric Alzheimer, gaven aan onder de indruk te zijn van doel, opzet en eerste resultaten van dementiedebaas.nl. De prijs van 7000 euro is bedoeld voor verdere ontwikkeling van de website en om deze nog beter bekend te maken onder de doelgroep. De prijs werd voor de tweede keer uitgereikt. Vorig jaar waren 14 projecten ingezonden uit 9 landen.

Meer informatie

www.dementiedebaas.nl

Bron: Trimbos